“ดังนั้นข้าไม่คิดหลีกเลี่ยงการต่อสู้ครั้งนี้! หากมันอยากประลองก็ประลอง! หากมันอยากประลองเป็นตายก็ให้มันประลองเป็นตาย!!”
ตอนนี้เองจิตต่อสู้อันเด็ดเดี่ยวเข้มแข็งพลันแผ่พุ่งออกมาจากทั่วร่างของต้วนหลิงเทียน
จิตต่อสู้เข้มแข็ง ตัวคนไม่พ่าย!
เห็นฉากนี้ซือถูฮ่าว ซือถูหัง และซือถูโฮ่วได้แต่หันมองสบตากันด้วยรอยยิ้มขื่นขม
ถึงแม้พวกมันไม่อยากเห็นต้วนหลิงเทียนไปเสี่ยงตาย แต่เมื่อเห็นซึ้งถึงจิตต่อสู้อันเด็ดเดี่ยวทระนงของต้วนหลิงเทียน พวกมันก็รู้ดีว่ายากที่จะเปลี่ยนใจเขาได้
ตอนนี้พวกมันทำได้แค่หวังให้การประลองวันพรุ่ง ต้วนหลิงเทียนแคล้วคลาดปลอดภัย
เวลาค่อยๆไหลผ่านไปอย่างช้าๆ
ช่วงบ่ายก็มีข่าวประกาศออกมาจากจวนอ๋องเฉียนอีกครั้ง เป็นการประกาศยืนยันถึงสถานที่จะมีการประลองเป็นตายระหว่างหลินตงกับต้วนหลิงเทียน รวมถึงเวลาที่แน่นอน “เที่ยงตรง ยอดเขาเป่ยหมัง”
“ยอดเขาเป่ยหมัง”
ไม่นานผู้คนในเมืองหลวงของประเทศฝูเฟิงก็ได้รับทราบข่าว หยกสื่อสารถูกใช้กันทั้งเมืองหลวง เส้นแสงหลากหลายพวยพุ่งแยกย้ายกันไปทั่วสารทิศ
ไม่นานเหล่าผู้ฝึกตนไม่ว่าจะยุทธ์หรือเต๋าก็เร่งรุดเดินทางไปยังเขาเป่ยหมังกันจ้าละหวั่น
“เพ้ย! ไอ้อ้วนวิ่งเร็วๆเข้า! ขืนชักช้า เดี๋ยวก็มิมีทั่งนั่งชมดีๆกันพอดี! ข้ามิอยากพลาดชมการประลองตอนเที่ยงวันพรุ่งหรอกนะ!!”
“คืนนี้ข้าจะนอนมันเสียที่เขาเป่ยหมังนั่นล่ะ หาไม่แล้วเที่ยงวันพรุ่งข้าคงต้องเหาะดูชม”
