“คุณชายหลิน …ต้วนหลิงเทียนผู้นั้นนับว่าหยิ่งยะโสไม่น้อย! มันถึงกับบอกว่าท่านสะดวกวันใดก็นัดมาได้เลย…ว่าแต่ท่านคิดจะประลองกับมันวันใด รวมถึงท่านคิดประลองในที่สาธารณะหรือในวังหลวง? หากท่านเลือกประลองในวังจักมิมีผู้ชมมากวนใจ แต่ถ้าประลองด้านนอก น่ากลัวว่าจักมิใช่แค่คนในเมืองหลวง แต่ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศต้องแห่กันมาเป็นแน่!”
อ๋องเฉียนมองถามหลินตง ที่พึ่งมาถึง
“แน่นอนว่าต้องประลองกันด้านนอก”
หลินตงแสยะยิ้มเย้ย “ในเมื่อมันหาญกล้ารับคำท้าของข้า เช่นนั้นข้าก็จะทำให้มันขายขี้หน้าประชาชี!!”
“คุณชายหลิน ข้อตกลงของพวกเราคือท่านต้องฆ่ามัน…”
อ๋องเฉียนขมวดคิ้ว
“เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ หลังจากที่ข้าทำให้มันอับอายขายหน้าผู้คนแล้ว ข้าจะฆ่ามันทันที และเอาแหวนพื้นที่มันมาให้เจ้า!”
หลินตงกล่าวออกเสียงเรียบ
ได้ยินวาจาประโยคนี้ของหลินตง อ๋องเฉียนค่อยวางใจ “คุณชายหลิน แล้วท่านคิดประลองวันใด?”
“พรุ่งนี้เลยแล้วกัน หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้วข้ายังต้องรีบกลับคฤหาสน์หลิ่งหนานหยวนอีก”
หลินตงกล่าว
“ดี!”
อ๋องเฉียนรับคำแข็งขัน ก่อนที่จะหันมองไปยังซือถูหมิง ที่นั่งอยู่บนโต๊ะด้านล่างทางขวา “รองผู้นำหมิง สำหรับสถานที่ประลองข้าจักมอบให้เจ้าเป็นคนจัดการ พอได้ที่แล้วมาแจ้งข้าด้วย เอาให้เสร็จก่อนบ่ายก็ดี”
“ผู้แซ่ซือถูน้อมรับคำสั่งอ๋องเฉียน!”
