อาศัยความจริงที่ตอนนี้อี้เฟิงอยู่จวนอ๋องเฉียนได้ นั่นหมายความว่ามันต้องเสนออะไรให้จวนอ๋องเฉียนแน่…เป็นไปได้สูงที่ตอนนี้มันจะคายความลับเรื่องตราผนึกมารในมือข้าออกไปแล้ว…’
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ลูกตาต้วนหลิงเทียนเผยเจตนาฆ่าฟันออกมาทันที
หากเขาทำได้ เขาอยากจะฆ่าอี้เฟิงให้ตาย และฆ่าทุกคนที่รู้เรื่องตราผนึกมารไปเสีย!
เพราะเรื่องนี้จะชักนำเภทภัยมาสู่ตัวเขาอย่างไม่สิ้นสุด!
‘จวนอ๋องเฉียน…ถ้างั้น 9 ใน 10 ส่วนอ๋องเฉียนต้องรู้แล้วเป็นแน่ว่าข้ามีตราผนึกมาร’
ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้ว
อ๋องเฉียนนั่นเขาไม่ได้หวาดกลัวมันแต่อย่างไร
อย่างไรก็ตามในฐานะอ๋อง มันต้องมีผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ในขอบเขตเซียนไม่น้อยคอยดูแล ยิ่งไปกว่านั้นผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่ผู้ฝึกมาร…
บุกไปฆ่าอ๋องเฉียน…คงไม่ง่ายเลย!
‘อย่างไรก็ตามถึงอ๋องเฉียนนั่นมันจะรู้ว่าข้ามีตราผนึกมารอยู่ในมือ แต่มันต้องไม่มีทางปล่อยให้ข่าวเรื่องนี้รั่วไหลแน่นอน มันต้องอยากเก็บเอาไว้ใช้เอง!’
เรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจดี
อันที่จริงหลังจากที่อี้เฟิงหลบหนีไปได้วันนั้น ต้วนหลิงเทียนก็คิดที่จะออกเดินทางไปจากประเทศฝูเฟิงแห่งนี้มาโดยตลอด
เพราะหากข่าวเรื่องที่เขาถือครองตราผนึกมารแพร่กระจายออกไป เขาได้ซวยหนักแน่!
