“ต้วนหลิงเทียน? ชื่อนี้ใยคุ้นหูข้านัก?”
ผู้นำตลาดมืดหยินชานสาขาประเทศฝูเฟิง เป็นชายชราผมสีดอกเลามันมาในชุดคลุมสีขาว กำลังครุ่นคิดขณะที่ตัดแต่งกล้วยไม้งามต้นหนึ่งในสวนที่สร้างขึ้นบนยอดเขา แม้ในมือขวาจะตกแต่งกล้วยไม้ แต่มือซ้ายก็ถือภาพเหมือนไม่วาง
“ท่านผู้นำ! ข้ารู้แล้วว่านามนี้คือนามของผู้ใด!!”
ในขณะที่ชายชราผมสีดอกเลากำลังบ่นพึมพำ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงฟังดูยังตื่นเต้นไม่น้อย
“โอ้?”
พอชายชราในชุดคลุมสีขาวหันไปดู ก็พบว่าเป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง และยังเป็นผู้ใต้บังคับบัญชามือดีที่สุดของมัน
“ท่านผู้นำ…อันที่จริงแล้วท่านก็สมควรเคยได้ยินนามนี้มาแล้ว เพียงแค่ท่านมิได้สนใจมันเท่านั้น”
ชายวัยกลางคนกล่าวสืบต่อ “ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ที่ประเทศฝูเฟิงมีชายหนุ่มคนหนึ่งเอาชนะแม่นางเฟิ่งแห่งนิกายอัคคีล่องลอยไปได้ และชายหนุ่มคนนั้นก็มีนามเต็มเรียกว่าต้วนหลิงเทียน เห็นว่ามันเป็นแขกกิตติมศักดิ์ของตระกูลซือถู…และเรียกว่าตอนนี้มันเป็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์อันดับ 1 ในประเทศฝูเฟิงก็ว่าได้”
“อ้อ! พอเจ้ากล่าวขึ้นมา ข้าก็นึกได้แล้ว”
ชายชราในชุดคลุมสีขาวพยักหน้ารับคำก่อนที่จะก้มลงไปดูรูปเหมือนในมือ สองตายังสว่างวาบขึ้นมา “มิรู้ว่าต้วนหลิงเทียนผู้นั้นกับคนในรูปจักเป็นคนๆเดียวกันหรือแค่มีนามคล้ายเหมือนกันแน่ แต่ถ้าหากพวกมันเป็นคนเดียวกันล่ะก็…”
