มาตอนนี้ข้อเท็จจริงได้มอบคำตอบนั่นแก่มันแล้ว!
แขกกิตติมศักดิ์ตระกูลซือถู ท่านต้วน หรือก็คือต้วนหลิงเทียน…สามารถเอาชนะ แม่นางเฟิ่ง แห่งนิกายอัคคีล่องลอย และช่วงชิงอันดับที่ 23 ในรายนามนภามาเป็นของตัวเอง!
“ในเมื่อศิษย์น้องอยู่ที่ตระกูลซือถูอีกทั้งยังเป็นถึงแขกกิตติมศักดิ์…หากศิษย์น้องขอความช่วยเหลือจากตระกูลซือถู พวกมันย่อมไม่ปฏิเสธแน่”
คิดถึงจุดนี้ป๋ายลี่หงก็อดไม่ได้ที่จะโล่งใจ “ในที่สุดทุกคนก็มีหนทางรอดแล้ว”
ที่ป๋ายลี่หงพึมพำว่า ‘ทุกคน’ นั้น ไม่ใช่เพราะมันแต่เป็นเพราะคนอื่นๆ
ก่อนหน้านี้มันไม่เห็นว่าจะมีหนทางไหนช่วยเหลือพวกเฟิ่งหวู่เต้าได้เลย
หากแต่ตอนนี้มันเห็นแสงอรุณแห่งความหวังแล้ว และผู้ที่มอบแสงอรุณแห่งความหวังนี้ให้มันกลับเป็นศิษย์น้องของมันเอง ที่ได้กลายเป็นแขกกิตติมศักดิ์ของตระกูลซือถู!
‘ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือหาข้ออ้างเข้าเมืองหลวง…และหาวิธีส่งข่าวให้ศิษย์น้อง’
ต่อมาป่ายลี่หงก็เริ่มครุ่นคิดหาวิธีในใจ ‘ถึงแม้ตัวข้าจะสามารถลอบออกไปได้ แต่หากข้าไปรองประมุขนิกายหยินหมิงผู้นั้นสมควรมีโมโหไม่น้อย สุดท้ายก็ต้องไปลงกับพวกเฟิ่งหวู่เต้า…หากข้าไปหาคนช่วยเหลือแต่พอกลับมาทุกคนตกตายหมดสิ้น แล้วจะยังไปหาผู้ช่วยเพื่ออันใด’
ป๋ายลี่หงรู้ว่ามันต้องหาข้ออ้างที่เหมาะสมให้คนของนิกายหยินหมิง เพื่อให้สามารถเดินทางไปยังเมืองหลวงของประเทศฝูเฟิงได้โดยไม่มีพิรุธ
‘ใช่แล้ว!’
