ต้องกล่าวเลยว่าวาจานี้ของป๋ายลี่หงมีอานุภาพสะท้านใจมันนัก! ยังเต็มไปด้วยความล่อลวงถึงที่สุด! อย่างน้อยๆถานฉี รองประมุขนิกายหยินหยางก็อดไม่ได้ที่จะชักสีหน้ามีสุขยินดีขึ้นมาออกหน้าออกตา!!
นิกายหยินหมิงของพวกมันไม่มีปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 4 ดาวแม้แต่คนเดียว!
กระทั่งปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 3 ดาว แม้นับรวมป๋ายลี่หงแล้ว พวกมันก็มีแค่ 2 คนเท่านั้น!
‘หากพวกเรามีปรมาจารย์จารึกเซียนระดับ 4 ดาวล่ะก็…’
พอคิดถึงเรื่องนี้สีหน้ารองประมุขนิกายหยินหมิง ถานฉี ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น พอหันมองป๋ายลี่หงอีกครั้งสีหน้าแววตากลับกลายเป็นยิ้มร่าแลดูใจดีขึ้นหลายส่วน “เช่นนี้เองหรอกหรือ….ท่านปรมาจารย์ป๋ายทีหลังอย่าได้เกรงใจ แล้วท่านจักไปเมื่อใดเล่าข้าจะไปกับท่านด้วย?”
“ไปกันพรุ่งนี้เถอะ”
ป๋ายลี่หงไม่แปลกใจอะไรเรื่องที่ถานฉีขอติดตามมันไปเมืองหลวงด้วย
บางทีถ้าถานฉีไม่ขอตามไปด้วย นั่นล่ะสมควรทำให้มันแปลกใจมากกว่า!
‘ศิษย์น้อง อีกมินานพวกเราจะได้พบกันอีกครั้ง!’
หลังจากที่ถานฉีตอบรับคำขอแล้ว ใจของป๋ายลี่หงก็ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างยากระงับ
ถึงแม้มันจะถูกกักตัวไว้ที่นิกายหยินหมิง แต่มันก็เฝ้ากังวลเรื่องความปลอดภัยของต้วนหลิงเทียนมาโดยตลอด ตอนนี้พอได้รับทราบข่าวคราวของต้วนหลิงเทียน มันจึงแทบอดทนรอพบเจออีกฝ่ายไม่ไหวแล้ว!
