พอคิดถึงเรื่องนี้ มันก็ล้มเลิกความคิดสั่งสอนอีกฝ่ายเสีย
เพราะหากพวกมันฮึดสู้ขึ้นมาจริงๆ สุดท้ายมันอาจจะพลั้งมือฆ่าอีกฝ่ายด้วยโทสะ…คราวนี้ได้ฉิบหายแน่!
มันไม่ได้แยแสชีวิตของทาสกลุ่มนี้แม้แต่น้อย
แต่คำสั่งของรองประมุขมันไม่กล้าขัดขืน เพราะมันรู้ดีว่าผลของการขัดคำสั่งคืออะไร และเพียงคิดถึงเรื่องนั้นขึ้นมา ร่างมันก็สั่นสะท้านไปด้วยความกลัว ไม่คิดจะลองดีอะไร
“เหอะ!”
แค่นเสียงสบทออกมาเย็นเยียบครั้งหนึ่งผู้คุมดังกล่าวก็เก็บแส้ หันไปมองถลึงตาใส่เฉินเฉ่าช่วยอย่างดุร้าย ก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมสหาย
ขณะเดียวกันทาสคนอื่นๆ ก็ได้แต่มองพวกเฟิ่งหวู่เต้าด้วยความอิจฉา
ถึงแม้ว่าพวกเฟิ่งหวู่เต้าจะเป็นแรงงานทาสเหมือนกันกับพวกมัน แต่ท่าทีปฏิบัติของผู้คุมทั้งหลายก็ผิดกับพวกมันนัก อีกฝ่ายไม่มีทางตกตายที่นี่แน่นอน และพวกมันเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรคนของนิกายหยินหมิงถึงไม่ฆ่าอีกฝ่าย
พอเห็นผู้คุมทั้ง 2 ของนิกายหยินหมิงจากไปแล้ว พวกเฟิ่งหวู่เต้าก็หันมาสนทนากันอีกครั้ง
“มิว่าคนผู้นั้นจะเป็นเจ้าต้วนจริงหรือไม่ พวกเราก็ต้องหาทางยืนยันเรื่องนี้ก่อน…หากเป็นเจ้าต้วนจริงๆ ด้วยอิทธิพลของตระกูลซือถู ย่อมไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลยที่จะช่วยพวกเราให้หลุดพ้นจากสถานที่ผีสางที่ข้าไม่อยากจะอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียวนี่!”
หนานกงยี่กล่าว
ถึงแม้พวกมันจะสามารถรอดชีวิตได้เพราะบารมีของป๋ายลี่หง
