ในตำหนักเมฆาครามที่ลอยล่องเหนือฟ้าห่างไกลจากความวุ่นวาย ลี่เฟยที่ถูกพาตัวมาก็ได้พบเจอกับลี่หรัวอีกครั้ง ทำให้ลี่หรัวมีความสุขความยินดีนัก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนางได้เห็นทารกที่อยู่ในอ้อมแขนลี่เฟย นางก็ตื่นเต้นยินดีสุดที่จะหาใดเปรียบ แย้มยิ้มไม่หุบ “ข้ามีหลานชายแล้ว ข้ามีหลานชายแล้ว!”
ทว่าหลังจากที่ตื่นเต้นไปพักใหญ่ ลี่หรัวพลันได้สติ เร่งหันกลับมาถามลี่เฟยทันที “แล้วเค่อเอ๋อเล่า? ก่อนที่ข้าจะออกจากทวีปเมฆาล่อง ข้าได้ยินเทียนเอ๋อบอกว่าเจ้าอยู่กับเค่อเอ๋อมิใช่หรือ?”
ได้ยินคำถามนี้ของลี่หรัว ลี่เฟยพลันนิ่งเงียบไป สองตาอันงดงามของนางเริ่มสั่นระริกยังเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาทันที
“เกิดอะไรขึ้น?!”
ลี่หรัวพลันสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
“น้าหรัว…”
ทว่าทันทีที่ลี่เฟยกล่าวออกมา ก็ถูกลี่หรัวขัดเอาไว้ก่อน “เจ้าให้กำเนิดหลานชายข้าแล้ว ยังเรียกหาข้าว่าน้าอีกหรือ…”
“ท่านแม่…”
พอเปลี่ยนวาจาเรียกหา ในที่สุดลี่เฟยก็ยากระงับสืบไป หยาดน้ำตาพลันไหลพรากออกมารดแก้มงามเป็นสาย
ไม่นานลี่หรัวก็ได้รับทราบเรื่องราวทุกอย่างจากปากลี่เฟย และทั้งหมดที่นางทราบก็คือสิ่งที่ต้วนหรูเฟิงรู้อยู่แล้ว
รวมถึงเรื่องการหายตัวไปของต้วนหลิงเทียน กระทั่งเรื่องที่เค่อเอ๋อถูกผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นพี่สาวฝาแฝดพาตัวไป…
