บทที่ 30 คดีวางยาพิษอันแปลกประหลาด
โจวอู่เป็นผู้แนะนำเฝ่ยไป๋ลู่เอง ดังนั้นการที่ผูเหมี่ยวสงสัยความสามารถของเฝ่ยไป๋ลู่ ย่อมหมายถึงสงสัยในการตัดสินใจของโจวอู่
เขาค่อย ๆ ดื่มชาจากถ้วยโดยที่ไม่แสดงสีหน้าโกรธเคือง “หัวหน้าผูไม่ค่อยได้ดูไลฟ์ในแอปโต้วโซ่วใช่ไหม?”
“ถ้าไม่ได้ทำคดี ก็ต้องไปออกตรวจ แล้วจะมีเวลาไปดูวิดีโอได้ยังไง ใครเขาจะเหมือนนายที่ใช้เวลาครึ่งหนึ่งนั่งอยู่ในออฟฟิศล่ะ” ผูเหมี่ยวกลอกตา เขามักพูดจาตรงไปตรงมาเสมอ และบ่อยครั้งที่เขามักจะพูดตามอำเภอใจ “ฉันกำลังบอกนายเกี่ยวกับอาจารย์เฝ่ยคนนี้ ทำไมนายถึงเปลี่ยนเรื่อง นายเองก็รู้สึกตงิดหมือนกันเหรอ?”
สีหน้าโจวอู่ดูไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่ากำลังคิดอะไร “หัวหน้าผูสามารถสืบค้นเกี่ยวกับอาจารย์เฝ่ยได้เลย คุณจะได้รู้แล้วว่าเธอมีฝีมือหรือเปล่า”
ทำเป็นลึกลับอะไรพรรค์นั้น*[1] พูดจาบ่ายเบี่ยงอยู่ได้ ผูเหมี่ยวพลันแค่นเสียงออกมา “ค้นก็ค้น” เขาก็อยากจะรู้นักว่าเด็กสาวอายุไม่ห่างจากลูกชายของเขามากแบบนี้จะสามารถทำอะไรได้บ้าง
โจวอู่ไม่ได้ตื่นตระหนกเลย
โจวอู่ทราบดีว่า มีคนจำนวนไม่น้อยในสำนักงานสงสัยความสามารถของเฝ่ยไป๋ลู่ จนเมื่อเขาได้เปิดการไลฟ์สดครั้งแรกของหญิงสาวให้ดู หลังจากนั้นไม่นาน ความสงสัยก็หายไป และคนที่เดิมทีไม่เชื่อเหล่านั้นก็ขอให้เขารักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับเฝ่ยไป๋ลู่เอาไว้ และยังกำชับว่าอย่าปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้อีก
ตอนนี้เขาก็ยังเห็นหัวหน้
