อย่างไรก็ตามด้วยมีต้วนหรูเฟิงอยู่ กู่มี่ย่อมไม่หวาดกลัวตี้ชานแต่อย่างใด ยังคงกล่าวเย้ยเยาะออกมาด้วยน้ำเสียงขบขัน “เผ่าพันธุ์มังกรของพวกเจ้า กล่าวไปสมควรขอบคุณนายน้อยข้าด้วยซ้ำ! มังกรมาร 5 กรงเล็บนั่นมันรอดพ้นจากความตายไปได้หลายปีก่อนย่อมมีความแค้นต่อพวกเจ้าเต็มหัวใจ…แต่สุดท้ายมันก็ถูกนายน้อยของข้าฆ่าตาย! หาไม่แล้ววันใดที่มันเติบโตขึ้นมาล่ะก็… พวกเจ้าคงยังมิได้ลืมเลือนคำสอนของบรรพบุรุษพวกเจ้าใช่หรือไม่?”
คำสอนที่เป็นดั่งกฏที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดของบรรพพบุรุษเผ่าพันธุ์มังกรก็คือ…ต้องสังหารมังกรมาร 5 กรงเล็บตั้งแต่แรกเกิด เพื่อป้องกันหายนะในภายภาคหน้า!
“ตี้จิ่ว! ที่แท้ตอนนั้นบุตรชายเจ้ายังมิตายจริงๆ!!”
ใบหน้าสื่อชิงมืดคล้ำลงปานจะคั้นได้เป็นน้ำหมึก
สีหน้าอาวุโสที่เหลือก็ไม่ค่อยจะสู้ดีเช่นกัน
“จึกๆๆ..ดูเหมือนพวกเจ้าจักหน้ามืดตามัวกันมานานปี มิรู้ความอันใดเลยจริงๆ”
กู่มี่ส่ายหัวไปมาพร้อมเดาะลิ้นค่อยกล่าว “เช่นนั้นข้าคิดว่าพวกเจ้าเองก็คงมิรู้เรื่องนี้ ว่าต้วนหลิงเทียนที่พวกเจ้าเผ่าพันธุ์มังกรค้นหากันให้ควั่กอย่างไร้เหตุผล ก็คือผู้มีพระคุณอันยิ่งใหญ่ต่อเผ่าพันธุ์มังกรของพวกเจ้า! นายน้อยตำหนักเมฆาครามของข้า!!”
วาจานี้ของกู่มี่ดังศรที่พุ่งไปปักกลางใจของอาวุโสเผ่าพันธุ์มังกรก็ไม่ปาน!
