มาตอนนี้ในที่สุดมันก็ได้รับทราบถึงความน่าสะพรึงกลัวที่เล่าขานกันของจ้าวตำหนักเมฆาคราม!
‘กระทั่งลดพลั่งให้ทัดเทียม ไม่สิยังด้อยกว่าข้าด้วยซ้ำ…แล้วหากไม่ยับยั้งพลังฝึกปรือ ข้ายังต่างอันใดกับมดให้มันบี้ยีได้ตามใจ! บัดซบ! กระทั่งตาแก่ผู้นำยังไม่อาจทำให้ข้ารู้สึกสิ้นหวังได้ขนาดนี้…’
ตอนนี้ใจตี้จิ่วมีเพียงความตื่นตะลึงต่อพลังฝีมือของต้วนหรูเฟิง ยังลืมเลือนวาจาก่อนหน้าที่ต้วนหรูเฟิงกล่าวออกไปหมดสิ้น
อย่างไรก็ตามเมื่อต้วนหรูเฟิงเริ่มโรยตัวลงมาจากฟ้า ตี้จิ่วก็นึกถึงวาจาก่อนหน้าของต้วนหรูเฟิงได้ หน้ามันเปลี่ยนสีเร่งกล่าวออกไปอย่างไม่ยินยอม
“ท่านจ้าวตำหนักต้วน! ข้ายอมรับว่าข้าเกือบฆ่าต้วนหลิงเทียน…แต่เหตุผลที่ข้าทำเช่นนั้น เพราะต้วนหลิงเทียนได้ฆ่าบุตรชายเพียงคนเดียวของข้า! ท่านก็เป็นพ่อคน ท่านสมควรเข้าใจข้าดีกว่าใคร!!”
เผชิญกับห้วงเวลาแห่งความเป็นตาย ตี้จิ่วได้แต่ร่ำร้องออกมาอย่างคับแค้น ยังกล่าวดังเสียจนแทบจะเป็นการคำรามอยู่รอมร่อ “บุตรชายข้าตี้จิ่วไร้สำคัญหรือไร! ลูกท่านฆ่าลูกชายข้าทั้งคน! หรือข้าไม่สามารถล้างแค้นให้ลูกชายคนเดียวของข้าได้! ข้าขอไถ่ถามท่านความยุติธรรมอยู่ที่ใด!!”
“ความยุติธรรม?”
