“คนผู้นั้นก็คือซือถูจั๋ว?”
หลังได้ยินเรื่องราวจากปากซือถูโฮ่ว ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจได้ทันทีว่าแรงจูงใจในการฆ่าซือถูหังของซือถูจั๋วคืออะไร…ที่แท้ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าคิดช่วงชิงตำแหน่งกล่ายเป็นผู้สืบทอดคนต่อไปของตระกูลซือถู
เพราะสุดท้ายแล้วตราบใดที่ซือถูหังยังมีลมหายใจ มันก็สิ้นไร้โอกาส…
“ใช่!”
ลูกตาซือถูโฮ่วทอประกายด้วยแสงเย็นเยียบค่อยกล่าวสืบต่อ “ข้ามิคิดเลยว่ามันจะหาญกล้าขนาดนี้…ถึงขั้นกล้าทำลายกฏของตระกูล!”
กฏข้อแรกของตระกูลซือถูก็คือ…ห้ามไม่ให้ลูกหลานในตระกูลเข่นฆ่ากันเองอย่างเด็ดขาด!
“ก็นะ…อาคมมาร มันไม่ใช่อะไรที่ผู้คนทั่วไปจะสามารถมองออกได้”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา
“ปรมาจารย์ต้วน ท่านก็พักอยู่ในเรือนของเสี่ยวหังเถอะ…ก่อนอื่นข้าจักรีบไปแจ้งเรื่องนี้ให้ผู้นำตระกูลทราบก่อน ตอนนี้ข้าไม่รบกวนท่านพักผ่อนแล้ว”
ซือถูโฮ่วกล่าวกับต้วนหลิงเทียนจบ ก็หันไปสั่งให้หญิงรับใช้ในเรือนมาดูแลต้วนหลิงเทียน ก่อนที่จะจากไป
“คุณชายต้วนโปรดตามข้ามาทางนี้”
ในฐานะเรือนของคุณชายใหญ่ตระกูลซือถู ย่อมมีสตรีรับใช้อยู่มากมาย เมื่อได้ยินคำสั่งของซือถูโฮ่ว หนึ่งในนั้นก็รีบเข้ามานำพาต้วนหลิงเทียนไปยังห้องพักทันที
ห้องพักนั้นแม้จะว่างเปล่า ไร้สิ่งของตกแต่งอะไรมากมาย แต่ก็สะอาดสะอ้านแลดูโล่งสบายน่าอยู่ สมควรมีคนมาปัดกวาดเช็ดถูเป็นประจำ
“คุณชายต้วนหากท่านต้องการอันใด ข้าน้อยรอฟังคำสั่งท่านอยู่หน้าประตู”
