“ในที่สุดเจ้าก็ตัดสินใจส่งมอบแหวนมิติของเจ้าแล้วรึ?”
เติ้งเหล่าซันมองต้วนหลิงเทียนด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “มาเถอะ ข้าจักให้โอกาสเจ้าอีกสักครั้ง หากเจ้าส่งมอบแหวนมิติมาแต่โดยดี ข้าจะไว้ชีวิตของเจ้าแล้วกัน”
ได้ยินวาจานี้ของเติ้งเหล่าซัน ชายชรา 2 คนที่ติดตามอยู่ด้านหลังอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ
ต้องทราบด้วยว่าสถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่เคยเจอมาก่อน และทุกครั้งเมื่อเติ้งเหล่าซันไล่ตามคนที่คิดหนีได้ทัน จะลงมือฆ่าอีกฝ่ายทันทีทุกครั้ง
ทว่าคราวนี้กลับเลือกจะให้โอกาสที่สองกับต้วนหลิงเทียน?
เรื่องนี้ทำให้พวกมันประหลาดใจนัก
‘บางทีหัวหน้าเห็นว่ามันเลือกที่จะหยุดเองแต่โดยดี จึงบังเกิดจิตคิดเมตตา’
ชายชราทั้ง 2 หันมองสบตากัน และต่างเห็นอารมณ์คล้ายเหมือนในแววตาของอีกฝ่าย
พวกมันไหนเลยจะทราบได้
ว่าตอนนี้ใจเติ้งเหล่าซันจะบังเกิดความกริ่งเกรงต่อชายหนุ่มเบื้องหน้าขึ้นมา
“อ่อ แล้วถ้าข้าไม่ให้ล่ะ?”
ตั้งแต่ต้นจนจบสีหน้าท่าทางของต้วนหลิงเทียนยังคงสงบ คล้ายต่อให้ขุ่นเขาถล่มลงตรงหน้าก็ไม่ยี่หระ
หลังจากได้ยินคำนี้ของต้วนหลิงเทียน สีหน้าเติ้งเหล่าซันเปลี่ยนไปทันที
“ไอ้หนูเจ้าเบื่อชีวิตแล้วหรือไง!?”
“หัวหน้าสาม ฆ่ามันเลยเถอะ!!”
“ฆ่ามัน!!”
……
ตอนนี้เองโจรร้ายที่ติดตามอยู่ด้านหลังก็เริ่มโห่ร้องออกมาหลังได้ยินคำต้วนหลิงเทียน
