“เรียนใต้เท้า แม้ข้าจะเป็นเจ้าสำนักจันทร์จรัสแสง แต่ข้ามิเคยได้ยินนามต้วนหลิงเทียมาก่อนเลย”
เจียงเว่ยมองตอบกู่มี่อย่างใจเย็น
“เจ้ามิเคยได้ยินงั้นหรือ?”
เมื่อได้ยินคำตอบเจียงเว่ย ลึกลงไปในแววตากู่มี่เรืองประกายสลัววูบหนึ่ง กล่าวถามซ้ำออกมา
“ใช่ ข้ามิเคยได้ยินเลย”
เจียงเว่ยยืนยัน
“มันไม่เคยได้ยิน แล้วพวกเจ้าเล่า?”
กุ่มี่เบนตามามองถามอาวุโสคนอื่นๆของสำนักจันทร์จรัสแสงทันที ขณะที่ถามลึกลงไปในแววตายังเผยประกายหนึ่งวูบวาบขึ้น มุมปากยังยกยิ้มแสยะบางๆ
“ใต้เท้า ข้าเองก็มิเคยได้ยินมาก่อน”
“ข้าก็มิเคยได้ยินเลยใต้เท้า”
……
จังหวะนี้อาวุโสสำนักจันทร์จรัสแสงล้วนส่ายหัว ตีหน้ามึนกล่าวตอบว่าไม่เคยได้ยินทั้งสิ้น
“เทียนเอ๋อไม่อยู่นี่งั้นรึ?”
ตอนนี้เองคิ้วของต้วนหรูเฟิงก็เริ่มขมวดเป็นปม
เพราะมันได้ใช้สำนึกเทวะสำรวจตรวจสอบทุกตารางนิ้วของสำนักจันทร์จรัสแสงเรียบร้อยแล้ว หากแต่ไม่พบร่องรอยของต้วนหลิงเทียนเลย
“พวกเจ้ามิเคยได้ยิน หรือลังเลที่จะยอมรับ?”
กู่มี่ว่ายตามองทั้งหมด ค่อยกล่าวถามเจียงเว่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ
ได้ยินวาจานี้ของกู่มี่ ลูกตาของพวกมันก็สั่นไหวทันที พวกมันตระหนักได้ว่าท่าทางยอดฝีมือเบื้องหน้าคงค้นพบอะไรบางอย่างแล้ว
อย่างไรก็ตามพวกมันยังแสร้งทำสงบ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป
“ท่านจ้าวตำหนัก ดูท่าพวกมันคงมิคิดให้ความร่วมมือกับเราแต่โดยดี”
