หลังจากกล่าวขอบคุณ ตี้จิ่วก็จากไปทันที มันรู้ดีว่าตอนนี้มันไม่อาจเรียกร้องอะไรเพิ่มได้แล้ว
“ต้วนหลิงเทียน ข้าจะตั้งหน้าตั้งตารอวันที่เราได้พบกันอีกครั้ง!!”
ตี้จิ่วกล่าวพึมพำด้วยอำมหิต ลูกตาหรี่ลงเผยแสงเย็นวูบวาบ
หลังจากนั้นผู้นำเผ่าพันธุ์มังกรก็ถ่ายทอดคำสั่งให้คนเผ่าออกไปตามล่าหาตัวต้วนหลิงเทียนทั่วดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า
อย่างไรก็ตามตอนนี้ต้วนหลิงเทียนยังอยู่ในทวีปมนุษย์ ซ่อนตัวอยู่ที่ผาน้ำตกอันเป็นมรดกของเซียนกระบี่ฟงชิงหยาง
และเขาก็กำลังนั่งขัดสมาธิกลางอากาศ หันหน้าไปทางคำ กระบี่’ ที่สลักไว้บนผาน้ำตก
สองตาปิดสนิท ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายพลังคมกล้าน่ากลัวออกมาตลอด มองไปให้ความรู้สึกคล้ายกระบี่ไร้ฝักก็ไม่ปาน
“นายน้อย นั่งอยู่เช่นนั้นมาครึ่งปีแล้ว ใช่เกิดเรื่องอันใดหรือไม่?”
ในหุบเขา ฉงเฉวียนที่มองร่างกลางหาวด้วยสายตาเป็นกังวลกล่าวถามออกมา
“ลมหายใจเจ้าหนูยังสม่ำเสมอ ไม่คล้ายมีปัญหาอันใด…ที่ทั่วร่างเปล่งกลิ่นอายออกมาคมกล้าหลังนั่งมา 6 เดือนเช่นนี้ ข้าคิดว่าเจ้าหนูต้องตระหนักถึงอันใดบางอย่างจากคำ ‘กระบี่’ เป็นแน่”
ขณะกล่าว เฟิ่งหวู่เต้าก็แหงนมองคำ ‘กระบี่’
“เขามิอาจหยั่งถึงด้วยสามัญสำนึกของพวกเรา…”
ซื่อหม่าฉางฟงกล่าวเสริมออกมา มันเชื่อมั่นในตัวต้วนหลิงเทียนนัก
และตอนนี้สายตาที่ซื่อหม่าฉางฟงใช้มองต้วนหลิงเทียนก็เผยความซับซ้อนไม่น้อย
