เมื่อนึกถึงโอกาสที่มันอาจจะได้รับสืบทอดมรดกและวรยุทธ์ของเซียนกระบี่ฟงชิงหยาง ตี้จิ่วก็ตื่นเต้นไม่น้อย
มาตอนนี้มันโยนเรื่องราวความตายของบุตรชายไว้ด้านหลัง ยังเจือจางหายไปดั่งควันต้องลม
บางทีคงเป็นเพราะมันรู้ว่าลูกมันไม่ได้ถูกใครฆ่าตาย ความโกรธแค้นจึงหายไป เหลือก็แต่เพียงความเศร้าเล็กน้อยเท่านั้น
ดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า แข็งแกร่งย่อมได้รับความนับถือ อ่อนแอก็เป็นแค่เศษธุลี
พอรู้ว่าบุตรชายไม่ได้ถูกฆ่าตาย มันก็เลิกสนใจไปทันที เพราะยังมีสิ่งสำคัญที่มันต้องให้ความสนใจก่อน
“พวกเราจักเข้าไปในเจดีย์นี่ได้อย่างไร?”
ตี้จิ่วมองถามต้วนหลิงเทียน
“คิดเข้าไปด้านในเจดีย์ พวกเราต้องจัดตั้งค่ายกลแยกน้ำทะเลออกไปเสียก่อน…จากนั้นเมื่อรอบๆเจดีย์ไร้น้ำทะเลแล้ว พอพวกเราเข้าไปใกล้ จะสัมผัสได้ถึงพลังดูดรั้งประการหนึ่ง เรื่องนี้ต้องอย่าต่อต้านแม้แต่น้อย เพราะถ้าคิดต่อต้านก็ไม่อาจเข้าไปได้”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบตี้จิ่ว
“แยกน้ำทะเล? ไฉนต้องทำอะไรเช่นนั้นด้วย?”
ตี้จิ่วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
มันไม่อาจเข้าใจเรื่องนี้ได้ เพราะนี่มันแปลกประหลาดเกินไป
หรือน้ำทะเลจะทะลักเข้าไปในเจดีย์ด้วย?
