ต้วนหลิงเทียนมองตี้จิ่ว ค่อยกล่าวพร้อมยักไหล่
ตี้จิ่วพ่นลมดังเหอะ ก่อนที่จะมองถามต้วนหลิงเทียน “แล้วตอนนั้น เจ้ากับตี้ยงทำอย่างไร?”
“ข้าแยกน้ำทะเลออกไปด้วยค่ายกลของทวีปมนุษย์ เพราะตี้ยงมอบวัตถุดิบให้ข้ามากมาย ข้าจึงจัดตั้งค่ายกลที่สามารถคงสภาพไว้ได้นาน…หากใช้วัตถุดิบที่ข้ามีตอนนี้ คงคงสภาพค่ายกลนั่นไว้ไม่ได้นาน”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวอธิบายออกมาอย่างรื่นไหล
“เช่นนั้นเจ้าก็ใช้วัตถุดิบจัดตั้งค่ายกลนั่นก่อน ข้าจักเข้าไปสำรวจดูเล็กน้อย…หลังจากนั้นค่อยเข้าไปอีกครั้งดีๆ หลังจากที่เตรียมวัตถุดิบอันใดเรียบร้อยแล้ว”
ตี้จิ่วกล่าว
“ข้าได้ยินมาว่าที่ดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า ก็มีปรมาจารย์ยันเต๋า กับปรมาจารย์จารึกเซียน พวกมันก็มีความสามารถจัดตั้งค่ายกลเหมือนทวีปมนุษย์ อีกทั้งยังมีอานุภาพสูงล้ำกว่า…”
ต้วนหลิงเทียนมองไปยังตี้จิ่วด้วยสายตาร้อนแรง
“ข้าไม่ใช่ปรมาจารย์ยันเต๋าหรือปรมาจารย์จารึกเซียน”
วาจาตี้จิ่วย่อมทำให้ต้วนหลิงเทียนผิดหวังไม่น้อย
แม้ใจจะผิดหวัง แต่เรื่องนี้ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เพียงลอบคิดไปอย่างเสียดาย ‘ตอนแรกข้าคิดให้มันขุดหลุมฝังศพตัวเองซะหน่อย หากมันเป็นปรมาจารย์ยันเต๋าหรือปรมาจารย์จารึกเซียน…แต่ตอนนี้ดูเหมือนข้าได้แต่ลงมือด้วยตัวเองเท่านั้น นอกจากนั้นเพื่อไม่ให้มันสงสัยข้าไม่อาจใช้อาคมเซียนจัดตั้งค่ายกล’
