“เซียนกระบี่ ฟงชิงหยาง!?”
ได้ยินวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน ลูกตาตี้จิ่วหดเล็กลงโดยพลัน ร่างยังสะท้านไปทันใด “จะ…เจ้าแน่ใจหรือ ว่าผู้ที่ทิ้งนามไว้บนจารึกนั่นคือ เซียนกระบี่ฟงชิงหยาง”
“ไม่ผิดแน่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าตอบ ค่อยกล่าวถามออกมาด้วยแววตาสงสัย “เจ้ารู้จักมันด้วยเหรอ?”
เมื่อเห็นแววตาสงสัยทั้งวาจากล่าวถามคล้ายไม่รู้ประสีประสาของต้วนหลิงเทียน ตี้จิ่วอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดด้วยความโง่เขลาของอีกฝ่าย หากแต่มันก็ไม่ได้รีบตอบคำอะไรกลับมา เพราะตอนนี้สองตามันทอประกายจ้า จับจ้องเจดีย์เบื้องหน้าไม่วางตา
“เซียนกระบี่ฟงชิงหยาง…จริงๆหรือ! นี่เป็นสิ่งที่เซียนกระบี่ฟงชิงหยางเหลือทิ้งไว้! ตำนานกล่าวไว้ว่าเซียนกระบี่ฟงชิงหยางเคยเป็นสุดยอดฝีมือไร้เทียมทานเป็นหนึ่งไม่มีสองของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า ในยุคสมัยนั้นไร้ผู้ใดหาญกล้าต่อกรเพลงกระบี่ของฟงชิงหยางแม้แต่คนเดียว!”
ตอนนี้หัวใจของตี้จิ่วยิ่งมายิ่งเต้นถี่ระรัว ยากที่จะระงับอาการตื่นเต้นเอาไว้ได้
มันไม่ได้แปลกใจกับความโง่เขลาของต้วนหลิงเทียนที่ไม่รู้จัก เซียนกระบี่ฟงชิงหยาง
เพราะกระทั่งมันยังรู้จักเซียนกระบี่ฟงชิงหยางผ่านบันทึกที่สืบทอดกันมาของผู้นำเผ่าพันธุ์มังกรแต่ละรุ่น นั่นทำให้มันรู้ว่านามนี้คือนามของตัวตนที่สะท้านแดนดิน หนึ่งคนหนึ่งกระบี่พิชิตทั่วหล้า ไร้ผู้ใดหาญกล้าต่อกร!
