ตี้จิ่วรับศาสตราเซียนอันเป็น พลองสั้น มาตรวจสอบดูทันที “อืม เป็นศาสตราเซียนที่มีอาคมเซียน 3 ดาวจารึกเอาไว้จริงๆ…แต่เจ้าได้รับมันมาจากด้านในเจดีย์แน่หรือ?”
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะส่งของเป็นการพิสูจน์แล้ว แต่ตี้จิ่วยังคงระแวงอยู่ดี
เผ่าพันธุ์มังกรเดิมทีก็เป็นพวกขี้ระแวงอยู่แล้ว
ในฐานะที่ตี้จิ่วเป็นมังกรเทพยาดาสีทอง 5 กรงเล็บ สายเลือดที่ไหลเวียนในกายของมันนับว่าบริสุทธิ์กว่าใครในเผ่า มันย่อมขี้ระแวงกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว
“ข้ามาจากทวีปมนุษย์ แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะมีปัญญาไปเอาศาสตราเซียนที่จารึกอาคมเซียนระดับ 3 ดาวแบบนี้มาจากไหน?”
ได้ยินคำถามของตี้จิ่ว ต้วนหลิงเทียนก็ตอบกลับพร้อมหัวเราะแห้งๆ
แน่นอนว่านี่เป็นท่าทีที่แสร้งแสดงผิวเผินเท่านั้น ในใจยังอดเครียดไปเสียไม่ได้ เพราะตี้จิ่วมันขี้ระแวงเหลือเกิน
กระทั่งเขายกเซียนกระบี่ฟงชิงหยางขึ้นมากล่าวอ้าง มันยังมีสติไม่ถูกเรื่องนี้ครอบงำใจโดยสมบูรณ์ นับว่ามันเชื่อคนยากไม่น้อย
แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนรู้ดีแก่ใจว่าตอนนี้เขายิ่งต้องใจเย็นให้มาก และแสดงสีหน้าท่าทางให้แนบเนียนที่สุด
หากมีพิรุธแม้เพียงจุดเดียว เกรงว่าจะล่มทั้งกระดาน
ในขณะที่กล่าวถาม ตี้จิ่วก็จับจ้องมองต้วนหลิงเทียนเขม็งคล้ายจะสังเกตทีท่าอาการต้วนหลิงเทียนว่าโกหกหรือไม่ แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่คล้ายโกหกกระทั่งยังหัวเราะเยาะตัวเอง มันก็พยักหน้ารับเบาๆ ในใจก็ลอบเห็นด้วย
