ทว่าความจริงตั้งอยู่ตรงหน้า ไหนเลยยังไม่เชื่อได้
ตอนนั้นมันคิดไปว่าต้วนหลิงเทียนคงประสบโชควาสนาบางประการ
ดูเมือนว่าที่แท้ เจดีย์ประหลาดเบื้องหน้านี่ จะเป็นโชควาสนาของอีกฝ่าย
มาตอนนี้ความสงสัยในใจของตี้จิ่วจึงคลายลงไปมาก
แน่นอนว่าที่เป็นแบบนี้ส่วนหนึ่งเพราะต้วนหลิงเทียนไม่ได้เผยพิรุธใดๆออกมา
ทุกวาจาที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวดั่งสายลมที่คอยผลักใบเรือ ล้วนคลายข้อสงสัยในใจตี้จิ่วได้อย่างแยบคาย
แน่นอนว่าตี้จิ่วไม่เคยเผยข้อสงสัยใดๆออกมา เป็นต้วนหลิงเทียนคาดเดาแล้วเลือกที่จะชิงกล่าวออกมาก่อนทั้งสิ้น
ตอนนี้สงครามระหว่างต้วนหลิงเทียนกับตี้จิ่วนั้นไร้กลิ่นดินปืนอะไร เพียงทำสงครามจิตวิทยากันเท่านั้น
“โชคร้ายที่ถึงแม้จะมีสมุนไพรมากมายหลายชนิด แต่ข้ากับตี้ยงมาพบเอาทีหลังว่ามีเพียงต้นแรกที่พวกเรากินของชนิดนั้นๆเท่านั้นถึงจะมีผลเลิศล้ำที่สุด ด้วยเหตุนี้พวกเราจึงกินอย่างเสียเปล่าไปหลายสิบต้นเช่นกัน ในนั้นจึงเหลือสมุนไพรแค่ไม่กี่สิบต้นเท่านั้น”
ต้วนหลิงเทียนที่เห็นประกายแห่งความโลภที่อยู่ลึกลงไปในแววตาของตี้จิ่ว พลันส่งแรงผลักเรือตามกระแสมาอีกรอบ
พอได้ยินคำนี้ของต้วนหลิงเทียน ลูกตาตี้จิ่วทอประกายวาบขึ้นมายังลอบด่าต้วนหลิงเทียนในใจ ‘ตัวโง่งมเอ๊ย!’
