ต้วนหลิงเทียนหัวเราะ “ข้าคิดว่า ‘เหยื่อล่อ’ ที่ข้าวางไว้ จะล่อหลิวฮ่วนให้มาที่นี่เสียอีก…ไม่คิดเลยว่าหลิวฮ่วนไม่มา แต่เจ้ากลับมาแทน แต่จะเป็นใครผลลัพธ์มันก็เหมือนกัน!”
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนเต็มไปด้วยความมั่นใจ!
“นอกจากนี้ข้ายังมีนิสัยเสียเรื่องหนึ่ง…ใครคิดฆ่าข้า มันต้องตาย!”
กล่าวใกล้จบแววตาต้วนหลิงเทียนพลันเย็นลง ยังเอ่อล้นไปด้วยจิตสังหาร!
“อวดดีนัก! ให้ข้าดูว่าเจ้าจักเอาปัญญาที่ไหนมาฆ่าข้า!!”
แม้มันจะหวั่นใจเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนอาจเป็นสู่เซียนขั้นยิ่งใหญ่ แต่มันก็ไม่อาจยืนยันเรื่องนี้ได้ ดังนั้นยามเผชิญหน้ากับต้วนหลิงเทียน มันจึงสลัดความกลัวทิ้ง
แน่นอนว่าในใจมันยังมีแผนการสำรอง
หากมันยืนยันได้ว่าต้วนหลิงเทียนบรรลุสู่เซียนขั้นยิ่งใหญ่ และมีพลังฝีมือเหนือมันจริงๆล่ะก็ มันจะรีบหนีทันที!
หลังออกจากการปิดด่านฝึกตนครั้งนี้ มันมั่นใจว่านอกจากยอดฝีมือขอบเขตเซียนไม่กี่คนรวมถึงเจ้าสำนักและอาวุโสฝ่ายในอย่างป๋ายลี่หง ก็ไม่มีใครในสำนักจันทร์จรัสแสงที่อยู่ในสายตาของมัน
มันยังมั่นใจนัก ว่าตอนนี้ต่อให้เป็นอาวุโสฝ่ายในที่ได้อันดับ 2 ในสำนักจันทร์จรัสแสง มันก็เอาชนะได้! แต่กลับต้วนหลิงเทียนมันบังเกิดสังหรณ์อัปมงคลอย่างประหลาด!
ทันทีที่กล่าวจบ จ้าวเฟิงก็เรียกศาสตราเซียนออกมาถือไว้ทันที
ศาสตราเซียนของจ้าวเฟิงเป็นไม้พลองสั้นยาวไม่กี่ฉื่อ หากแต่ตัวไม้พลองกลับมีลวดลายอักขระจารึกไว้ทั่ว!
