ต้วนหลิงเทียนแสร้งเล่นหมูกินเสือ ฆ่าเฝิงฟ่าน!
ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่ เฝิงฟ่านก็ยิ่งมีโมโหมากขึ้นเท่านั้น!
“ช่างคิดไปได้!”
ได้ยินคำของจ้าวเฟิง ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะขบขัน ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย้ยเยาะ ทำราวกับเห็นจ้าวเฟิงเป็นตัวโง่งม
“เฮอะ! มิว่าเจ้าใช้วิธีอันใดปกปิดพลังฝีมือ แต่วันนี้เจ้าก็หนีความตายไม่พ้น!”
จ้าวเฟิงเริ่มลงมือ ทันใดนั้นรัศมี 100 หมี่โดยรอบพลันบังเกิดความเปลี่ยนแปลง เขตแดนที่มันใช้ออกสำแดงฤทธิ์แล้ว!
พร้อมกันนั้นเองเหนือศีรษะของมัน ดาบพลังมีสภาพเล่มเขื่องจากปราณแท้ก่อลักษณ์ศาสตราก็แผ่กลิ่นอายดุร้าย ปลายดาบจี้เล็งไปทางต้วนหลิงเทียน สัตว์พลังมีสภาพเองก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็ง!
สัตว์พลังมีสภาพนี้แลไปก็ละม้ายคล้ายสิงโต ทว่าไม่เชิงเป็นสิงโตเสียทีเดียวเพราะบนหัวกลับมีเขาแหลมงอกเงย ทั่วกายเริ่มปรากฏกลิ่นอายพลังร้ายกาจขุมหนึ่ง!
เป็นกลิ่นอายพลังจากปราณโลหิต!
นี่เป็นตัวบ่งชี้ว่า มันคือสัตว์พลังมีสภาพจากปราณแท้ผสานปราณโลหิต!
ปราณแท้ก่อลักษณ์สรรพสัตว์ของจ้าวเฟิง ที่แท้ก็ใช้แก่นแท้โลหิตเป็นรากฐาน!
เรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้แปลกใจอะไร
ด้วยความสำเร็จในปัจจุบันของจ้าวเฟิง ตอนยังเยาว์คงไม่พ้นชนชั้นอัจฉริยะของสำนักจันทร์จรัสแสง ย่อมง่ายที่จะได้รับการสนับสนุนจากอาวุโสของสำนัก กระทั่งได้รับแก่นแท้โลหิตมา
