อย่างไรก็ตามเมื่อเหาะมาถึงชายหาด ต้วนหลิงเทียนก็หยุดลอยร่างค้างกลางหาว ก่อนที่จะหันหลังกลับมาช้าๆ
“ลอบตามข้ามาตั้งนานจนมาถึงนี่แล้ว เจ้ายังไม่คิดจะออกมาอีกหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวขณะมองไปยังสุดฟ้าไกล เสียงของเขาไม่ได้ดังอะไรมากมาย แต่ก็ชัดเจนนักยังกลบเสียงคลื่นที่ซัดสาดเบื้องล่างได้หมดจด
อย่างไรก็ตามไม่มีใครปรากฏตัวออกมา ราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ที่นั่น
ทว่าต้วนหลิงเทียนยังคงเฝ้ารออย่างอดทน ก่อนที่จะหันมองจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่ง กล่าวให้ชัดก็จับจ้องไปยังเมฆก้อนหนึ่งที่ลอยเอื่อยๆบนฟ้า
ในที่สุดหลังผ่านไปเค่อนึง ก็ปรากฏร่างค่อยๆเผยตัวออกมาจากด้านหลังก้อนเมฆ
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
ผู้ที่ออกมาจากด้านหลังก้อนเมฆเป็นชายชราผมขาวแก้มแดง แลไปคล้ายหน้าตาเยาว์วัยไม่สมอายุ กลิ่นอายทั่วกายสงบ บรรยากาศโดยรอบเสมือนเซียนวิเศษผู้หนึ่ง
มันมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยสงสัย แววตายังเผยความประหลาดใจไม่น้อย
“เจ้าคิดว่ามันยากนักหรือที่จะพบตัวเจ้า?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามออกไปเสียงเย็น “แล้วนี่เจ้าเป็นใคร ถึงได้ลอบตามข้ามาแบบนี้?”
หากคนที่ติดตามเขามาเป็นหลิวฮ่วนเขาจะไม่แปลกใจอะไรเลย เพราะก่อนที่จะออกเดินทาง เขาก็ได้จงใจปล่อยข่าวเรื่องการเดินทางกลับบ้านเกิด ให้คนในสำนักจันทร์จรัสแสงล่วงรู้กันไปทั่วแต่แรก
เขาทำอย่างนี้ก็เพื่อล่อเหยื่อ!
