“เจ้าคือจ้าวเฟิงงั้นเหรอ?”
ตอนนี้ต้วนหลิงเทียนแทบจะมั่นใจได้ว่า ชายชราหน้าอ่อนสมควรเป็นจ้าวเฟิงคนนั้น
“มิผิดข้าคือจ้าวเฟิง”
จ้าวเฟิงกล่าวตอบเสียงเย็น
“อาวุโสจ้าวเฟิงลำบากติดตามข้ามาไกลถึงนี่ คงไม่ได้คิดมาเพื่อสนทนากับข้าหรอกนะ?”
ต้วนหลิงเทียนมองถามจ้าวเฟิงด้วยรอยยิ้ม
ถึงแม้จะไม่ทราบว่าไฉนต้วนหลิงเทียนถึงยังยิ้มร่าสงบใจอยู่ได้ แต่จ้าวเฟิงงก็ไม่หวั่นไหวอะไร
แน่นอนว่ามันไม่ได้กังวลเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนมียอดฝีมือลอบคุ้มครองแม้แต่น้อย
ด้วยพลังฝีมือของมันๆเชื่อมั่นนักว่าหากไม่ใช่ยอดฝีมือครึ่งก้าวเซียนหรือขอบเขตเซียนมาเอง มันย่อมเอาชนะได้!
และต่อให้เป็นป๋ายลี่หงลอบคุ้มครองอย่างลับๆ มันก็ต้องพบเจอตัวอีกฝ่ายแต่แรก
“จะตายอยู่แล้วมิคาดเจ้ายังทำใจเย็นอยู่ได้…อาศัยความกล้านี้ของเจ้าก็นับว่าเหนือกว่ารุ่นเยาว์คนอื่นไปมาก น่าเสียดายที่ข้ามิอาจปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ได้ หลังจากที่เจ้าฆ่าศิษย์รักของข้า!!”
จ้าวเฟิงกล่าววาจาออกมาฉะฉานนัก
“อาวุโสจ้าวเฟิง…”
ต้วนหลิงเทียนหัวเราะเบาๆค่อยกล่าว “เป็นศิษย์เจ้าเฝิงฟ่านส่งสารท้าประลองเป็นตายถึงข้าเอง มันคิดฆ่าข้า…หรือเจ้าคิดว่าข้าสมควรยืนนิ่งๆให้มันฆ่า…”
“แค่เพราะมันเป็นศิษย์ของเจ้างั้นเหรอจ้าวเฟิง?”
