ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มันยังพึ่งอยู่ในขอบเขตครึ่งก้าวเซียนด้วยซ้ำ เกรงว่าต่อให้มันทะลวงไปถึงขอบเขตเซียนแล้ว มันก็ไม่น่าจะเป็นคู่มือให้นางได้ด้วยซ้ำ!
ตั้งแต่ที่นางกล้าไปเยือนสำนักจันทร์จรัสแสงแบบนี้ เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้มีความกริ่งเกรงอะไรต่อสำนักจันทร์จรัสแสงแม้แต่น้อย หาไม่แล้วคงไม่วู่วามเช่นนี้
“ศิษย์น้อง!”
เมื่อเห็นว่ามีเพียงต้วนหลิงเทียนที่ไม่รีบเข้ามาคารวะทักทายดรุณีน้อย และยืนหัวโด่อยู่คนเดียว ป๋ายลี่หงก็เร่งส่งเสียงผ่านปราณแท้มาเตือนด้วยความหวาดกลัวทันที
และตอนนี้เองคนอื่นๆก็เห็นเรื่องนี้แล้วเช่นกัน
“แม่นางสื่อเอ๋อ”
เมื่อเห็นความกังวลใจของป๋ายลี่หงต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง เขาจึงพยักหน้าทักทายดุรณีน้อยทันที
เมื่อเห็นทีท่าสบายๆของต้วนหลิงเทียนป๋ายลี่หงถึงกับหน้าเสีย!
สำหรับคนอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจงหั่วกลับรู้สึกชอบใจอยู่บ้าง เพราะคิดว่าต้วนหลิงเทียนน่าจะถึงคราวซวยเหมือนมันแล้ว!
อย่างไรก็ตามการตอบสนองของดรุณีน้อยชุดม่วงถึงกับทำให้พวกมันอึ้งไปเป็นตัวโง่งม
“เจ้าไม่เลวเลย! แถมท่าทางพวกเราจักมีรสนิยมเหมือนกันอีก ข้าเองก็ชอบใส่ชุดสีม่วงนัก! ในโลกนี้สีม่วงสวยงามที่สุด ส่วนสีเขียวนี่…แหวะ! น่าเกลียดยิ่ง!”
