ซูฉีตายตก หวังเทาเผยกาย!
จังหวะนี้หลิวฮ่วนก็ตระหนักได้ ว่าซูฉีได้วางแผนร้ายต่อมันมานานแล้ว!
พิษร้ายที่แล่นพล่านอยู่ในกายของมัน มิใช่อะไรที่จะมีได้ในเวลาแค่ชั่วข้ามคืน!
“หลิวฮ่วน อาหารกับชาพิษของข้าอร่อยมากหรือไม่เล่า..ฮ่าๆๆ…แค่ก….แค่กก”
ซูฉีที่ถูกฟางฮุ่ยเหินร่างมารับเอาไว้ มองหลิวฮ่วนทั้งหัวเราะออกมาอย่างสะใจทว่ายิ่งมันหัวเราะโลหิตก็ยิ่งกระอักออก สีหน้ายิ่งมายิ่งซีดเซียวลง
ขณะเดียวกันกลิ่นอายพลังทั่วร่างของมันก็ถดถอยอ่อนจาง ดั่งตะเกียงใกล้สิ้นน้ำมัน
“ชาอาหารพิษ?! ที่แท้…ที่แท้เป็นเช่นนี้! ดูเหมือนว่าในสายตาเจ้ามิเคยเห็นข้าเป็นอาจารย์ตั้งแต่แรก! เสียทีที่ข้าดูแลประคบประหงมเจ้าอย่างดี สุดท้ายกลับมาแว้งกัดข้า ศิษย์ทรพี!!”
หลิวฮ่วนย่อมปะติดปะต่อเหตุการณ์จนเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้ทันที ใบหน้าของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นหมองคล้ำ
“ศิษย์ทรพี?”
ซูฉีได้ยินคำนี้ก็ระเบิดเสียงหัวเราะร่าออกมา “ชั่วชีวิตข้าซูฉี จดจำได้ว่าข้ากราบอาจารย์เพียงคนเดียวเท่านั้น! และนั่นมิใช่ตัวอุบาทว์เช่นเจ้า หลิวฮ่วน! น่าขันนักที่คนต่ำช้าเช่นเจ้ากลับกล้าคิดว่าข้าจะยินยอมสยบให้! หากมิใช่เพราะข้าคิดล้างแค้นให้ท่านอาจารย์ ไหนเลยข้าจักลดตัวไปเสแสร้งแสดงเป็นศิษย์ของตัวต่ำช้าเช่นเจ้า!!”
