“อาวุโสหลิวฮ่วนอย่าได้สนใจอะไรให้มาก ข้าปกป้องฟางฮุ่ยเพียงเพราะมีคนขอให้ข้าปกป้องก็เท่านั้น”
หวังเทากล่าวออกเสียงเรียบ
“คนที่มีอำนาจสั่งให้เจ้าปกป้องมันได้…หรือจะเป็นอาวุโสป๋ายลี่!?”
พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หน้าหลิวฮ่วนเปลี่ยนสีไปทันใด แววตายังเผยความหวั่นหวาดออกมาขณะถาม
อย่างไรก็ตามหวังเทาไม่ได้ตอบคำอะไรมัน เพียงลอยร่างอย่างสงบมองมาที่มันอย่างเฉยเมยราวกับรอให้มันเป็นฝ่ายลงมือก่อน
มาตอนนี้หลิวฮ่วนย่อมยืนยันเรื่องราวได้
“ดี!”
หน้าหลิวฮ่วนบิดเบี้ยวทันใด สุดท้ายก็กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเล็ดรอดไรฟัน ก่อนที่จะตัดสินใจวางมือ
อย่างไรก็ตามก่อนมันออกเดินทางจากไปมันก็ไม่ลืมที่จะหยุดมาหันมองกล่าวกับหวังเทา “หวังเทานับจากวันนี้ไปข้ากับเจ้านับว่าเป็นศัตรูกัน!”
ที่มันตัดสินใจวางมือและจากไปเช่นนี้เพราะคิดดีแล้ว
เดิมมันก็กลัวเรื่องที่บุกมาฆ่าฟางฮุ่ยจะแพร่งพรายออกไป
ด้วยเหตุนี้มันจึงแผ่เขตแดนของมันออกมาตรวจสอบเรื่องราวในรัศมี 100 หมี่ รวมไปถึงปกปิดกลิ่นอายพลังอะไรไม่ให้เล็ดรอดออกไป
เพราะมันกลัวว่าหากมีใครล่วงรู้ว่ามันบุกมาฆ่าฟางฮุ่ย เรื่องนี้ต้องไปถึงหูอาวุโสป๋ายลี่แน่นอน แน่นอนว่าป๋ายลี่คงไม่สนใจความเป็นตายของฟางฮุ่ยแต่อย่างใด แต่ทุกข์สุขของต้วนหลิงเทียนคงยากที่จะไม่สน!
ตราบใดที่มันสามารถฆ่าฟางฮุ่ยเงียบๆโดยไม่มีใครรู้มันก็ไม่ต้องกลัวอะไร
