ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้!
การฆ่าล้างสกุลโอวหยางเพียงทำให้ต้วนหลิงเทียนประหลาดใจอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่นานเขาก็ลืมมันไปจากหัว
อย่างไรก็ตามเรื่องที่เขาทราบเป็นเรื่องต่อมากลับทำให้เขาขุ่นขึ้งใจไม่น้อย
‘ตัวบัดซบหวงเฉินนั่นมันหนีไปแล้วจริงๆ…’
สุดท้ายเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนไม่อยากให้เกิด ก็ยังเกิด…
หวงเฉิง อาวุโสฝ่ายนอกของสำนักจันทร์จรัสแสงผู้ที่ต้องการฆ่าเขา…มันได้เลือกที่จะออกจากนิกายไปแล้ว หลังจากฆ่าเขาไม่สำเร็จ…!
‘มันกลัวว่าพอข้ากลับมาถึงสำนักจันทร์จรัสแสง แล้วข้าจะไปขอให้ศิษย์พี่ป๋ายฆ่ามันสินะ’
เรื่องนี้ต้วนหลิงเทียนย่อมเดาได้ไม่ยาก
ถึงแม้หวงเฉิงจะเป็นอาวุโสฝ่ายนอก แต่หากป๋ายลี่หงอยากให้มันตายมันก็ต้องตาย และสำนักก็ไม่มีใครคิดเอาความเรื่องนี้จากป๋ายลี่หงแน่นอน
ไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซ้ำ…
และหลังจากที่ต้วนหลิงเทียนกลับมาถึงสำนักจันทร์จรัสแสง ทั้งสำนักก็ปั่นป่วนอีกครั้ง หรืออย่างน้อยๆเขาก็ยากจะอยู่อย่างสงบๆได้…
นั่นเพราะนอกจากข่าวที่สกุลโอวหยางถูกฆ่าล้างตระกูลแล้ว เรื่องที่เขาทะลวงไปถึงขอบเขตสู่เซียนแล้วก็มาถึงสำนักจันทร์จรัสแสงแล้วเช่นกัน ไม่ต้องกล่าวก็รู้ว่าแตกตื่นกันทั้งสำนัก
“สวรรค์ช่วย! ท่านย่าทวดมาเข้าฝันข้าสักครั้งแล้วบอกข้าทีเถอะว่านี่มันความฝัน!”
ศิษย์ฝ่ายในหลายคนหน้าเสียกันไม่น้อย
