“พวกเราจะคิดอันใดได้? สมควรเป็นการลงมือของสำนักจันทร์จรัสแสง…จึกๆ สำนักจันทร์จรัสแสงนั้นประคบประหงมต้วนหลิงเทียนยิ่งนัก พอรู้ว่ามันถูกตระกูลโอวหยางรังแก ก็ถึงขั้นฆ่าล้างตระกูลโอวหยาง!”
ชายวัยกลางคนหน้าตาอัปลักษณ์คนหนึ่งกล่าววาจาเสียดสีออกมา
“ล้างตระกูลโอวหยางได้ในเวลาแค่ชั่วข้ามคืน! ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตสู่เซียนขั้นยิ่งใหญ่หลายคนก็มิอาจกระทำได้…สมควรเป็นการลงมือของยอดฝีมือขอบเขตเซียน!”
คนอื่นกล่าวเสริม
“สำนักจันทร์จรัสแสงนับว่ายิ่งใหญ่เกินไปแล้ว กับอีแค่ความขัดแย้งเล็กๆน้อยๆเช่นนี้ กลับถึงขั้นลงมือทำลายล้างตระกูลขุมพลังชั้น 8 ที่ร่วมมือกับพวกเรา 9 พันธมิตรมานาน…เรื่องนี้สำนักจันทร์จรัสแสงต้องอธิบายพวกเรา!”
ชายชราคนหนึ่งมองเค้นถามต่งฮุย
“ถูกแล้ว! มิว่าอย่างไรสกุลโอวหยางก็เป็นพวกเราอุ้มชูมา! ต่อให้สำนักจันทร์จรัสแสงพวกเจ้าคิดฆ่าล้างบ้านผู้อื่น อย่างน้อยๆพวกเจ้าก็ต้องปรึกษาถามไถ่ความเห็นพวกเราสักคำ นี่พวกเจ้าเห็นขุมพลังชั้น 8 เป็นหัวผักกาดหรือไร!?”
คนอื่นก็เริ่มยิงคำถามออกมา
“ตอนนี้พวกเจ้าเล่นกวาดล้างตระกูลโอวหยางทั้งยกเค้าสมบัติไปหมดเช่นนี้ แล้วกิจการทั้งความวุ่นวายที่ตระกูลโอวหยางทิ้งไว้ผู้ใดจักรับผิดชอบ!? นี่พวกเจ้ามิรู้หรือไรว่ากว่าจะชุบเลี้ยงตระกูลขุมพลังชั้น 8 ให้เชื่อง พวกเราต้องลงแรงไปมากมายเพียงใด! ครั้งนี้พวกเจ้าสำนักจันทร์จรัสแสงทำเกินไปแล้ว!!”
