ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า ก่อนที่จะยกมือเรียกป้ายประจำตัวออกมา ก่อนที่จะยื่นส่งให้หลิวเยว่
“ป้ายนี้เป็นของจริง…ว่าแต่เจ้าเป็นศิษย์ฝ่ายนอกรึ?”
หลังจากรับป้ายมาตครวจสอบพักหนึ่ง เมื่อยืนยันได้แล้ว หลิวเยว่ก็คืนป้ายให้ต้วนหลิงเทียนพร้อมถามด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง
“ข้าต้วนหลิงเทียน คารวะศิษย์พี่หลิวเยว่กับศิษย์พี่หลิวไห่ พวกท่านสบายดีนะ”
ต้วนหลิงเทียนเขวี้ยงร่างโอวหยางชิงทิ้งเหมือนขยะชิ้นหนึ่งค่อยป้องมือประสานทักทายทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม
เขาระบุฐานะของทั้งคู่ได้ว่าเป็นศิษย์ฝ่ายในของสำนักจากป้ายประจำตัวที่ห้อยแขวนไว้บริเวณเอว
อย่างไรก็ตามทันทีที่ต้วนหลิงเทียนเปิดปากกล่าววาจานี้ออกมา ทำให้หลิวเยว่กับหลิวไห่ถึงกับทำหน้าเหวอปานเห็นผี!
“ต้วนหลิงเทียน!? ศิษย์ฝ่ายนอกสำนักจันทร์จรัสแสงต้วนหลิงเทียน!?”
ตอนนี้สายตาทั้ง 16 คู่ของอีก 16 คนก็พลันหันมามองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็งอย่างแตกตื่น คล้ายเขามีอะไรดึงดูดสายตาอย่างไรอย่างนั้น
“เอ่อ มีอะไรกันเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนงุนงงไม่น้อย
“ทะ…ท่านคือต้วนหลิงเทียน?”
ตอนนี้เองโอวหยางชิงที่ถูกต้วนหลิงเทียนเขวี้ยงทิ้งเหมือนขยะ ก็กล่าวถามออกมาด้วยดวงตาเบิกโพลงปานเห็นผี จากวาจามันยังคล้ายรู้จักต้วนหลิงเทียนมาก่อน
“หืม? เจ้ารู้จักข้าด้วย?”
ได้ยินวาจานี้ของโอวหยางชิง ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวถามพร้อมขมวดคิ้ว นี่เขาโด่งดังขนาดนี้เลยรึ?
