ดังคำขิงแก่ยิ่งเผ็ดนับว่าไม่ใช่วาจาเหลวไหล โอวหยางชานคล้ายมองเรื่องราวได้ทะลุปรุโปร่ง
“ท่านปู่ชานที่ท่านกล่าวก็อาจเป็นได้…แต่หากมันคิดเล่นใหญ่ เพื่อที่จะล่อให้พวกเราตกหลุมพรางที่ลึกกว่าเดิมเล่า?”
ได้ยินคำของโอวหยางชาน ใจโอวหยางชิงก็เริ่มเป็นกังวลขึ้นมา
หากเป็นมันเพียงลำพังคงไม่กล้าคิดทำอะไรใหญ่โตแบบนี้
อีกทั้งมันยังได้ยินน้องสาวกล่าวบอกมาอีกด้วย ว่าต้วนหลิงเทียนผู้นั้น สามารถสังหารอี้เทียนสิงได้ในกระบวนท่าเดียว อีกฝ่ายจึงมิใช่อันใดที่มันจะดูแคลนได้เลย
พลังฝีมือของมันนั้นเหนือกว่าอี้เทียนสิงแค่เล็กน้อยเท่านั้น
“ก็อาจเป็นได้”
โอวชางครุ่นคิด ค่อยๆพยักหน้าลงมาเบาๆ
“ท่านปู่ชาน กันไว้ย่อมดีกว่าแก้ พวกเราเพียงติดตามมันไปยังโรงเตี๊ยมที่พักของมันเพื่อสังเกตการณ์สักครั้งเถอะ แล้วพวกเราจะได้สืบต้นตอของมันอย่างละเอียด ข้าอยากรู้นักว่ามันนัดพบอาวุโสอะไรไว้จริงหรือแค่กล่าวคำลวงกันแน่!”
ลูกตาโอวหยางชิงเผยประกายเย็นวาบกล่าวออก
“ชิงเอ๋อ ไฉนดูแล้วคล้ายเจ้ามีเรื่องบาดหมางกับคนผู้นั้นเลยเล่า?”
โอวหยางชานรู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล มันเองก็เลี้ยงดูโอวหยางชิงมาแต่เล็กจนโต ไหนเลยยังไม่รู้นิสัยของโอวหยางชิงได้
“สัญชาตญานของข้าร้องเตือนว่ามันมีแผนการบางอย่าง หมายคิดหลอกลวงตระกูลโอวหยางของเรา!”
