หรือจะให้มันบอกว่ามันถึงกับไปกู้ กระทั่งไปไล่หยิบยืมผู้คนมาไม่น้อย?
ไหนจะเรื่องคะแนนอุทิศที่กู้ยืมมา 200,000 จากสำนัก ที่มันต้องจ่ายดอกเบี้ยเดือนละ 20,000 แต้มนั่นอีก!
“จากสีหน้าเจ้าคงได้มาอย่างยากลำบากสินะ…งั้นให้ข้าเดาเจ้าก็คงไม่มียันต์เต๋าเทพเคลื่อนระดับ 3 ดาวเหลือแล้วสิ?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตากล่าวถาม
“เฮอะ! แล้วเจ้ายังมีเหลือรึไง!?”
หลังได้ยินวาจาของต้วนหลิงเทียน หวงเฉิงก็เผลอถามออกไปตามสัญชาตญาณทันที
ทว่าทันใดนั้นเอง พอได้เห็นว่ามุมปากต้วนหลิงเทียนยกยิ้มแสยะขึ้นมา หวงเฉิงก็รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที
“หวงเฉิง…เรื่องราวในวันนี้ ข้าต้วนหลิงเทียนจะจดจำไว้ไม่มีวันลืม!”
ต้วนหลิงเทียนมองหวงเฉิงด้วยสายตาเย็นเยือก ขณะกล่าวออก ก็ค่อยเรียกยันต์เต๋าออกมาถือไว้ในมืออีกแผ่น และราวกับมีนาฬิกาจับเวลา คำ ‘สำแดง’ ที่ต้วนหลิงเทียนกล่าว ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่ม่านพลังทองสลายหายไปพอดี!
และแล้วร่างต้วนหลิงเทียนก็อันตรธานหายไปจากสายตาหวงเฉิงอีกครั้ง!
“บัดซบเอ๊ย!!”
หน้าหวงเฉิงบิดเบี้ยวอัปลักษณ์ถึงขีดสุด “ไฉนมันถึงได้มียันต์เต๋าเทพเคลื่อนระดับ 3 ดาวอีกใบได้!? ใยมันถึงได้กลัวตายถึงขนาดนี้ มีติดตัวไว้ใบเดียวยังไม่พออีกรึไร!?”
จังหวะนี้หวงเฉิงรู้สึกเสมือนฟ้ากำลังถล่มลงมา จนมันแทบเป็นบ้า
มันยากจนข้นแค้นถึงกับไปกู้ยืมมาอย่างยากลำบาก…ทว่าต้วนหลิงเทียนกลับควักออกมาดื้อๆอีกแผ่น!
