สืบทอดเคล็ดจารึกพิสดาร
“โชคมิดีที่ความสามารถของข้ามีจำกัดนัก มิอาจเรียนรู้เคล็ดจารึกพิสดารที่ท่านอาจารย์ตกทอดไว้ได้…ทำให้ข้ารู้สึกผิดนัก เพราะข้าคงมิมีทุกสิ่งดั่งวันนี้หากมิได้รับความรู้ในเต๋าแห่งการจารึกอาคมเซียนที่ท่านอาจารย์เหลือทิ้งไว้…”
ป๋ายลี่หงกล่าวออกเสียงเศร้า กล่าวจบก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเสียใจ
ล้มเหลวในการร่ำเรียนเคล็ดวิชาจารึกพิสดารอันเป็นมรดกตกทอดของอาจารย์ เป็นเรื่องที่มันเสียใจมาจนถึงวันนี้
หลายปีที่ผ่านมามันก็พบปรมาจารย์เซียนจารึกที่มีพรสวรรค์อยู่บ้าง
อนิจจาปรมาจารย์จารึกเซียนเหล่านั้น ก็มีไหวพริบปฏิภาณไม่สูงพอจะร่ำเรียนเคล็ดจารึกพิสดาร
ใจความสำคัญในเคล็ดจารึกพิสดารที่มันพอเข้าใจคร่าวๆนั้น นับเป็นอะไรที่พิสดารโดยแท้จริง
อาคมเซียนให้ผลลัพธ์และพลังอำนาจดุจเดียวกัน ทว่าหากจารึกอาคมเซียนด้วยเคล็ดพิสดาร จะใช้วัตถุดิบที่ด้อยกว่าและน้อยกว่าไปกว่าครึ่ง…
และเหตุผลที่เคล็ดจารึกพิสดารนั้นเป็นอะไรที่ยากร่ำเรียน ก็เพราะมันต้องใช้พลังวิญญาณสูงล้ำนัก
แน่นอนว่าต้องใช้พลังวิญญาณสูงล้ำในที่นี่ไม่ได้หมายถึงระดับพลังวิญญาณที่สูงล้ำ แต่หมายถึงใช้พลังวิญญาณจำนวนมาก…มีเพียงผู้ที่มีพลังวิญญาณมหาศาลเท่านั้นที่จะสามารถใช้เคล็ดจารึกพิสดารได้
บางคนนั้นเกิดมาพร้อมพลังวิญญาณอันมหาศาล กระทั่งยังมีพรสวรรค์ในการควบคุมพลังวิญญาณสูง
ประหนึ่ง ‘ควบคุมพลังวิญญาณได้ดั่งใจ’
