“นอกจากนั้น วันหน้าเจ้าสามารถมาอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ของข้าได้เลย ห้องหับเยอะแยะเหลือเฟือนัก!”
ป๋ายลี่หงกล่าวบอกต้วนหลิงเทียนอีกเรื่อง “ศิษย์พี่ผู้นี้มั่นใจ ว่าลานฝึกที่นี่มีพลังวิญญาณฟ้าดินหนาแน่นกว่าด้านนอกหลายเท่า”
“ศิษย์พี่น้ำใจนี้ของท่านตอนนี้ข้าคงรับไว้ได้แค่ในใจแล้ว ข้ายังอยากจะอยู่ที่ฝ่ายนอกอีกสักพัก คงไม่สายเกินไปที่ข้าจะย้ายมาอยู่กับท่านหลังจากข้าได้เข้าสู่ฝ่ายในใช่หรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม
“เอาล่ะๆ ตามใจเจ้าเถอะ… แต่จำไว้ว่าเจ้าเข้ามาฝ่ายในได้เมื่อไหร่เจ้าต้องมาอยู่ที่นี่กับข้า”
ป๋ายลี่หงกล่าวออกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้าต้องมาแน่”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับทันที
หลังจากที่มอบเกาทัณฑ์ดับตะวันให้ป๋ายลี่หงแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็เดินทางกลับอย่างไม่รอช้า
เขาอยากรีบกลับไปศึกษาเคล็ดจารึกพิสดารอะไรนี่ด้วยเหมือนกัน หากเขาสามารถเชี่ยวชาญมันได้จริงๆ เขาย่อมได้รับผลประโยชน์มากกว่าปรมาจารย์เซียนจารึกทั่วไปอย่างน้อย 2 เท่า!
ฟังจากป๋ายลี่หงแล้ว หลังจากที่สำเร็จเคล็ดจารึกพิสดาร วัตถุดิบที่ใช้จะลดลงกว่าวัตถุดิบที่ปรมาจารย์จารึกเซียนทั่วไปต้องใช้เท่าตัว!
แน่นอนว่าต้วนหลิงเทียนรู้สึกลึกๆว่า ความลึกล้ำของเคล็ดจารึกพิสดารอาจไม่ได้มีอยู่แค่เพียงผิวเผินอย่างที่ป๋ายลี่หงเข้าใจ
