ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามด้วยความประหลาดใจ
เพราะเดือนที่แล้วป๋ายลี่หงกล่าวออกอย่างมั่นใจมาก ว่าต่อให้เป็นศาสตราเซียนระดับนภามันก็สามารถจารึกอาคมเซียนลงไปได้
ในเมื่อตอนนี้เขาได้รับทราบถึงความหมายของระดับปากกาแล้ว เขาจึงเดาได้ไม่ยาก
“มิผิด”
ป๋ายลี่หงพยักหน้ารับ ขณะเดียวกันก็เรียกปากกาจารึกออกมา ค่อยกล่าวสืบต่อ “นี่คือปากกาจารึกที่ข้าได้รับสืบทอดมาจากท่านอาจารย์ที่กระทั่งข้าเองก็ไม่เคยพบเจอท่านมาก่อน! มันเป็นปากกาจารึกระดับ 9 ดาว! ด้วยเหตุนี้ข้าจึงมั่นใจว่าสามารถจารึกอาคมเซียนลงได้แน่นอน ต่อให้เป็นศาสตราเซียนระดับนภาโดดเด่นก็ตามที…”
“ตอนนี้เจ้าสมควรรู้แล้วใช่หรือไม่ ว่าไฉนเดือนก่อนข้าถึงได้มั่นอกมั่นใจนัก”
ต้องกล่าวเลยว่าขณะที่ป๋ายลี่หงมองกล่าวเรื่องราวกับต้วนหลิงเทียนนั้น มันก็อดไม่ได้ที่จะนึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อเดือนก่อนจนต้องถอนหายใจออกมา “ข้ามิคิดมิฝันเลยจริงๆ ว่าศาสตราเซียนของเจ้า จะมีระดับเหนือกว่าศาสตราเซียนระดับนภาโดดเด่น! มันสมควรมีระดับเดียวกันกับเหล่ายอดศาสตราเซียนไม่ผิดแน่!”
ป๋ายลี่หงคิดว่าเกาทัณฑ์ดับตะวันของต้วนหลิงเทียนนั้น สมควรเป็นยอดศาสตราเซียน
ทว่ามีเพียงต้วนหลิงเทียนเท่านั้นที่รู้ดี..ว่าเกาทัณฑ์ดับตะวันของเขาไม่ใช่ยอดศาสตราเซียน แต่มันคือยอดสมบัติสวรรค์ที่เสียหาย!