เฮ่อจงมองหลิวฮ่วน ค่อยกล่าวเตือนด้วยท่าทางวิตก
“เสี่ยวจง เจ้าอย่าได้กังวลใจไป…มิใช่แค่ยันต์เต๋าเทพเคลื่อน 3 ดาวใบนึงกับอีก 1,000,000 คะแนนอุทิศหรือไร? เล็กน้อยเพียงเท่านี้ ลุงเจ้าย่อมมีจ่าย”
หลิวฮ่วนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าของมันกลายเป็นปั้นยิ้มเมื่อมองกล่าวกับเฮ่อจง อย่างไรก็ตามลึกลงไปในแววตา ไอโทสะยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย
“อย่างไรเสียต้วนหลิงเทียนนั่นมันช่างกล้านัก! มันกล้าทุบตีทำร้ายเจ้าถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?”
หลิวฮ่วนมองไปยังเฮ่อจงที่หน้ายังบวมเป่งล้ำเลือดช้ำหนองพลันสบถออกมาด้วยความขุ่นขึ้ง
“ท่านลุงข้ารู้ว่าท่านคิดอะไรอยู่…แต่ข้าสาบานไปแล้วว่าจักมิยุ่งกับมันอีก วันหน้าขอท่านอย่าได้ทำให้ข้าตกที่นั่งลำบากแล้ว ข้ายังมิอยากถูกอัสนีทัณฑ์สวรรค์เก้าเก้าฟาดผ่าจนตาย”
เฮ่อจงไหนเลยจะไม่รู้ความนัยวาจาของหลิวฮ่วน อีกฝ่ายหมายให้มันนำเรื่องนี้ไปใส่สีตีไข่กับอาจารย์ เพื่อสร้างความลำบากให้ต้วนหลิงเทียนอย่างไม่ต้องสงสัยเลย
ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความรู้สึกเสียใจนัก ที่เห็นด้วยกับคำขอของหลิวฮ่วนลุงมันก่อนหน้านี้
หาไม่แล้วมันยังต้องเป็นที่อับอายผู้คนแบบนี้หรือ…
ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้พิการมือเท้า แต่ฟันจะเคี้ยวอาหารก็มิมีเหลือ แถมต้องถูกกระทืบให้อับอายต่อหน้าทุกผู้คน…ตอนนี้เกรงว่าในสายตาผู้คน ความยิ่งใหญ่ในฝ่ายนอกของมันไม่มีเหลืออีกแล้ว
“ข้ารู้ว่าเจ้ากล่าวคำสาบานไปแล้ว…แต่อาจารย์เจ้า…”
