คะแนนอุทิศ 1,400,000 แต้ม นั่นเล็กน้อยที่ไหนกัน!
หากมันไม่รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวก็ไม่ใช่แล้ว!
เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวมัน…มีคะแนนอุทิศแค่ 1,600,000 กว่าแต้มเท่านั้น!
กล่าวไปแล้วที่ต้องจ่ายไปนั่นมันก็เกือบ 9 ส่วน!
“ต้วนหลิงเทียน…หากเจ้ามิตายโหง ข้าหลิวฮ่วนมิมีวันได้กินอิ่มนอนหลับ!”
ประกายเย็นเยือบแล่นวาบในแววตาหลิวฮ่วนอย่างดุร้าย
แล้วหลิวฮ่วนก็เริ่มใช้สมองครุ่นคิด หาวิธีทำให้ต้วนหลิงเทียนฉิบหายอยู่ในสวนลำพัง…
เช้าวันรุ่งขึ้น เฮ่อจงก็มาหาต้วนหลิงเทียนตามคำสาบาน
“ไม่เลวๆ นับว่าเจ้ายังเป็นคนรักษาคำพูดอยู่บ้าง”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มกริ่มพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ขณะรับยันต์เต๋าเทพเคลื่อน 3 ดาวกับ 1,000,000 คะแนนอุทิศมาจากเฮ่อจง
ด้านเฮ่อจงได้ยินวาจานี้ของต้วนหลิงเทียน มันก็ยิ้มขื่นขมทันที
มันยังไม่รักษาคำพูดได้รึไง!
มันกล่าวสาบานกับทัรฑ์สวรรค์เก้าเก้า ลองไม่รักษาคำพูดดูเถอะ มันได้ถูกฟ้าผ่าหัวตายกันพอดี!
หลังจากที่มอบยันต์เต๋ากับคะแนนอุทิศให้ต้วนหลิงเทียนแล้ว เฮ่อจงก็รีบจากกลับไปทันที มันไม่อยากเห็นหน้าต้วนหลิงเทียนต่ออีกแม้วินาทีเดียว
ถึงแม้ว่ามันจะสาบานว่าจะไม่ยุ่งมุ่งร้ายอะไรกับต้วนหลิงเทียนอีกแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะทำใจให้สบายได้ยามอยู่ต่อหน้าต้วนหลิงเทียน มันไม่อยากจะข้องแวะอะไรกับต้วนหลิงเทียนอีกสืบไป
สำหรับมันแล้ว ต้วนหลิงเทียนนั้นไม่ต่างอะไรจาก ‘ฝันร้าย’
