ศิษย์ฝ่ายนอกผู้หนึ่งควักคะแนนอุทิศ 700,000 แต้มออกมาจับจ่ายดื้อๆ อย่าว่าแต่ไม่เคยเห็นมาก่อน กระทั่งได้ยินก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ!
ในขณะที่ผู้ดูแลทั้ง 2 กำลังรู้สึกสะทกสะท้อนกับความร่ำรวยของต้วนหลิงเทียน ด้านต้วนหลิงเทียนก็เดินขึ้นบันไดมาถึงชั้น 4 ของศาลาอุทิศ
บนชั้น 4 ของศาลาอุทิศก็มีโต๊ะรับรองอยู่ด้านหน้าเช่นกัน และหลังโต๊ะรับรองก็เป็นชายชราหนวดเครายาวเฟื้อยขาวโพลน ทั้งยังมาในชุดคลุมสีขาวโพลนอีก
หากแต่ชายชราผู้นี้เนื้อตัวบึกบึนไม่คล้ายคนมีอายุ เพียงนั่งอยู่เฉยๆกลับให้ความรู้สึกประหนึ่งสัตว์ร้ายตัวเขื่องหมอบซุ่ม มองปราดเดียวก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันไร้สภาพประการหนึ่ง!
ยามพลังวิญญาณของชายชรากวาดมาตรวจสอบร่าง ต้วนหลิงเทียนถึงกับเหม่อไปวูบหนึ่ง
‘พลังวิญญาณกล้าแข็งนัก! ไม่ได้ด้อยไปกว่าอาวุโสฟ่างเฉียนแม้แต่น้อย!’
ต้วนหลิงเทียนตกใจ
ชายชราในชุดคลุมสีขาวที่เฝ้าชั้น 4 ของศาลาอุทิศผู้นี้ มีพลังวิญญาณสูงส่งนัก ไม่ได้ด้อยไปกว่าอาวุโสฟ่างเฉียนที่ประจำอยู่ชั้น 2 ของศาลาอุทิศแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายสมควรเป็นอาวุโสฝ่ายในเช่นกัน
“เจ้าคือต้วนหลิงเทียนงั้นรึ?”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนเดินมาถึงโต๊ะรับรองและถอดแหวนพื้นที่โดยที่ไม่ต้องให้ชายชราชุดขาวกล่าวเตือน ด้านชายชราชุดขาวก็เปิดปากกล่าวถามออกมา ทั้งยังมองชมร่างเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาสนใจ
“ผู้อาวุโสรู้จักข้าด้วยเหรอ?”
