อย่างไรก็ตามแม้จะกล่าวว่าตลาดนัดของเหล่าศิษย์ แต่หลังจากเข้ามาชั้นแรกแล้วต้วนหลิงเทียนก็พบว่าเป็นศิษย์ฝ่ายในทั้งหมดที่มาตั้งแผงขายของกันอยู่!
เรื่องนี้เขาตัดสินจากป้ายประจำตัวที่ห้อยแขวนอยู่บริเวณช่วงเอว
ด้วยเหตุนี้ทำให้ตอนต้วนหลิงเทียนเข้ามา ไม่มีใครที่จดจำเขาได้เลย
เพราะในวันที่เขาทำการประลองกับเฝิงฟ่านนั้น มีศิษย์สายในมาดูแค่ไม่กี่คน…ทำให้แม้ชื่อเสียงเขาจะกระจายมาถึงฝ่ายในแล้ว แต่ทั้งหมดก็รับรู้เพียงแค่นามของเขาเท่านั้น โดยมากก็ไม่มีใครรู้จักรูปร่างหน้าตาของเขาเลย
“เดินดูของชั้นแรกให้ทั่วก่อนแล้วกัน เผื่อจะมีของอะไรดีๆอะไรที่ข้าใช้ได้”
ต้วนหลิงเทียนพึมพำเบาๆ
แน่นอนว่าที่คิดแบบนี้ส่วนใหญ่แล้ว เพราะรู้สึกแปลกใหม่ที่มีศิษย์มาแลกเปลี่ยนอะไรกันแบบนี้ นับเป็นประสบการณ์ใหม่ของเขาก็ว่าได้
“คุณค่าของคะแนนอุทิศมากกว่าหินเซียนจมหูเลย…ในสำนักจันทร์จรัสแสงแห่งนี้นอกจากวรยุทธ์เซียนระดับมนุษย์โดดเด่นแล้ว ไม่ว่าอะไรก็สามารถใช้คะแนนอุทิศซื้อกลับไปได้…”
ต้วนหลิงเทียนตระหนักเรื่องนี้ดี
ต้วนหลิงเทียนเดินดูของตามแผงของเหล่าศิษย์ในชั้นที่ 1 ไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากใคร
ว่ายตามองไปทางไหน ต้วนหลิงเทียนก็แลเห็นแผงแบกะดินมากมายในศาลาอุทิศชั้น 1 ของบนแผงลอยทั้งหลาย มีมากมายที่แลดูแปลกตาและเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
กระทั่งมีไม่น้อยที่กระทั่งผู้ขายเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร…
