เหล่าศิษย์ฝ่ายนอกหันมองเติ้งเหว่ยด้วยสายตาดูถูก ปากยังกล่าววาจาด้วยความรังเกียจ พวกมันคล้ายจะเอาโทสะที่เสียเดิมพันเพราะเฝิงฟ่านมาลงกับเติ้งเหว่ยอีกคน
ทำราวกับพวกมันลืมไปแล้ว ว่าก่อนหน้านี้พวกมันเองก็อยากให้ต้วนหลิงเทียนตาย…เพราะต่างก็แทงข้างเฝิงฟ่านเช่นกัน!
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ข้าเห็นผู้ดูแลเติ้งกล้าเดิมพันกับต้วนหลิงเทียนถึง 150,000 คะแนนอุทิศ ที่แท้กลับมีเรื่องบาดหมางดังกล่าวกับต้วนหลิงเทียนมาก่อนนี่เอง”
ผู้ดูแลฝ่ายนอกคนหนึ่งกล่าวออก
“เพ้ย! เหลวไหลยิ่งนัก! เติ้งเหว่ย หลานเจ้าแพ้พ่ายต้วนหลิงเทียนในการทดสอบ ก็ล้วนเป็นเพราะมันฝีมือไม่ถึงเองมิใช่หรือไร จึงได้ไร้วาสนาเข้าร่วมสำนักเรา…! เรื่องนี้เจ้าจะไปโทษต้วนหลิงเทียนได้อย่างไร!?”
“ถูกแล้ว! เติ้งเหว่ย..ไม่ว่าเจ้าคิดจะโอ๋หลานชายของเจ้าเพียงใด เจ้าก็ต้องหัดใช้เหตุผลด้วย!”
……
ผู้ดูแลคนอื่นๆก็เร่งกล่าวเข้าข้างต้วนหลิงเทียนออกมาทันที ทำให้สีหน้าเติ้งเหว่ยยิ่งมายิ่งหมองคล้ำ
สุดท้ายเติ้งเหว่ยก็ตระหนักได้ว่า อยู่ที่นี่ต่อไปก็รังแต่จะอับอายขายขี้หน้า มันแค่นคำเย็นชาทั้งถลีงตามองต้วนหลิงเทียนอย่างคับแค้นอีกรอบ ก่อนที่จะรีบวิ่งจากไปไม่ต่างใดกับโจวฉีและหวงเฉิงก่อนหน้า…
“ศิษย์พี่น้องทั้งหลาย พรุ่งนี้ค่อยพบกันใหม่”
หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนมองกล่าวกับคนรอบๆพร้อมยกมือขึ้นมาประสานเขย่าไม่กี่ที เขาก็เดินกลับบ้านทันที
