เสียงสนั่นดังขึ้นอีกรอบ ร่างต้วนหลิงเทียนที่พยายามเบี่ยงหลบดาบ ยังคงถูกพลังปะทุของดาบซัดกระแทกเข้าร่าง จนลอยละลิ่วปลิวไปปานลูกเกาทัณฑ์พ้นคันศร 10 กว่าหมี่ค่อยหยุดลง แม้จะหยุดลงแล้วแต่ร่างยังโซเซไม่น้อย
โลหิตคำใหญ่ทะลักออกปากมาคำแล้วคำเล่า สีหน้ายังซีดลงอย่างมาก
‘โชคดีที่ข้าใช้เสียงเพรียกแห่งความตายสลายพลังมันไปหลายส่วน ยังอาศัยแรงดีดสะท้อนถอยออกมาได้ครึ่งก้าว ไม่งั้นแค่พลังปะทุเมื่อครู่ ก็ทำให้ข้าถึงตายได้ง่ายๆ…’
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนรู้สึกหวาดกลัวในใจ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีไม่น้อยเช่นกันที่ลงมือสำเร็จ
“เป็นอาคมพันทวี!”
ทันใดนั้นต้วนหลิงเทียนก็ได้ยินเสียงคนอุทานออกมาอีกรอบ อดไม่ได้ที่คิ้วจะโค้งขึ้นด้วยความสงสัย ‘อาคมพันทวี? นั่นมันอะไรกัน?’
ครู่ต่อมาต้วนหลิงเทียนก็พอตระหนักได้ว่า ไม่ว่ามันจะคืออาคมเซียนอะไรก็ตาม…แต่มันสมควรเป็นอาคมเซียนที่จารึกไว้บนดาบใหญ่ของเฝิงฟ่าน และทำให้ดาบมันมีพลังเกินกว่าที่เขาจะต้านทานได้!
“เห็นว่ายามอาคมพันทวีเปิดใช้งาน มันจักเพิ่มน้ำหนักให้แก่ศาสตราเซียนที่จารึกอาคมเซียนดังกล่าวไว้อีกพันเท่า! อย่างไรก็ตามผู้ใช้ศาสตราเซียนนั่นจักมิรับรู้ถึงน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นกระทั่งรับภาระอะไร…! ดาบใหญ่ศิษย์พี่เฝิงที่แท้กลับมีอาคมเซียนพันทวีจารึกอยู่! ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก!!”
