“ต้วนหลิงเทียนข้าต้องบอกเลยว่าเจ้านับว่ามีโชคนัก…เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลังจากข้าติดอันดับในรายนามปฐพีก็ไม่เคยประมือกับศิษย์ฝ่ายนอกคนใดอีกเลย…วันนี้เจ้าจักได้ตายด้วยน้ำมือข้า นับว่าเป็นเกียรติของเจ้านัก”
ทันใดนั้นปรากฏดาบผุดจากความว่างเข้ามือเฝิงฟ่าน เป็นดาบที่แลดูไร้คมและยังเล่มใหญ่เป็นพิเศษ!
มันไม่ใช่ดาบใหญ่ธรรมดาๆ ความหนาของมันแลดูประหนึ่งแผ่นเหล็กทำประตูยาวเสียยิ่งกว่าความสูงของผู้คนทั่วไป…เกรงว่าให้ไม่ใช่ผู้ที่ชำนาญการใช้ดาบใหญ่จริงๆ คงไม่อาจแกว่งไกวศาสตราวุธที่ใช้งานยากเช่นนี้ได้
อย่างไรก็ตามดาบใหญ่นั่นยามอยู่ในมือเฝิงฟ่านกลับถูกแกว่งไกวคล่องแคล่วราวไร้น้ำหนัก
“ตางอย่างมีเกียรติ?”
ต้วนหลิงเทียนแค่นคำเย้ยหยันออกมา “เกียรติพรรค์นั้นให้เจ้าไปคนเดียวเถอะ!”
“ศิษย์น้องฟ่านอย่าได้ไปต่อปากต่อคำอันใดกับมันให้เสียเวลา ฆ่ามันเสีย!!”
พอเสียงผ่านปราณแท้ของโจวฉีดังขึ้นในหู ลูกตาเฝิงฟ่านฉายแววจริงจังขึ้นมาทันใด ยังคล้ายมีประกายสายฟ้าแลบลั่นขณะมองเขม็งไปยังต้วนหลิงเทียน!
ฟุ่บ!
วินาทีต่อมาร่างคนก็เคลื่อนไหว!
ในตาซ้ายของต้วนหลิงเทียน เฝิงฟ่านนั้นถือดาบมหึมาที่ยาวกว่าความสูงของตัวเองนั่นด้วยมือข้างเดียว ทว่ากลับพุ่งร่างทั้งฟาดดาบลงมาปานมหาพายุ!
อีกทั้งยามร่างเฝิงฟ่านโจนทะยานเข้ามายังทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกแปลกประหลาดประการหนึ่ง…
