นึ่ง ก่อนปล่อยนางไป “วันนี้คนเยอะ เจ้าระวังหน่อยอย่าให้ถูกเบียด” เขายืนอยู่ข้างๆ นางไม่จากไปไหน เพียงใช้ร่างกายของตนเองกำบังนางจากคนรอบข้าง คุ้มกันนางอยู่เงียบๆ ป้องกันไม่ให้นางถูกคนเบียดล้ม
“ข้าระวังตัวอยู่แล้ว ไม่ต้องให้เจ้าเป็นห่วง” หวันเหยียนเชียนหวากล่าว ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก
ท่ามกลางกลุ่มคน อวิ๋นเสวี่ยซินเงยหน้ามองไปข้างหน้า สายตาเคียดแค้นตกอยู่บนร่างของเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ความโกรธขึ้งในหัวใจทำให้นางกำหมัดแน่น เล็บจิกลงที่กลางฝ่ามือจนเจ็บลึก
นางทำได้เพียงมองเช่นนี้ ทำได้เพียงมอง มองเขาเอาใจใส่จัดการงานแต่งงานครั้งใหญ่นี้ มองเขาแต่งกับสตรีคนนั้น แม้ไม่พอใจอย่างไรก็ทำอะไรไม่ได้เลย
ตอนนี้นางไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องแล้ว ต่อให้ยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง เขาก็ไม่เคยชายตามองนาง ในใจนางมีแต่ความแค้น อยากทำลายงานแต่งงานใจแทบขาด แต่นางรู้ว่าหากนางกล้าทำอะไรขึ้นมา ก็อย่าฝันว่าจะมีชีวิตรอดไปจากที่นี่เลย
ตอนนี้เองเสียงร้องแสดงความยินดีและเสียงสูดลมหายใจเข้าดังมาจากข้างหน้า นางมองตามสายตาของทุกคนไปทางประตูใหญ่จวนตระกูลเฟิ่ง
“ดูเร็ว เจ้าสาวออกมาแล้ว!”
“เจ้าสาวงามนัก!”
“เจ้าสาวงามจริงๆ! ชุดแต่งงานก็สวยมาก
