ิมฝีปาก
คนที่คุ้นเคยกันเหล่านั้นล้วนมากันหมด!
“มาแล้วๆ! ขบวนรับเจ้าสาวมาแล้ว!” เฟิ่งเยี่ยวิ่งมาจากข้างนอกด้วยความตื่นเต้น ข้างหลังติดตามมาด้วยห้าวเอ๋อร์และจ้าวหมิงที่กำลังวิ่งเหยาะๆ
“เสี่ยวเฟิ่งเฟิ่ง เจ้าบอกกับข้าที ท้องฟ้าข้างนอกปรากฏเมฆหมอกเจ็ดสี คนมารับเจ้าสาวมากกว่าหนึ่งพัน ขบวนยาวนั้นเหยียดจนต้องเดินอ้อมท้องฟ้ามาแต่ไกล เสียงแสดงความยินดีดังไปทั่วฟ้า เสียงดนตรีเสนาะหู ดอกไม้สดโปรยปราย นั่น…โอ้ย!”
เฟิ่งเยี่ยพูดด้วยความตื่นเต้น ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกับว่าเขาเป็นคนที่กำลังจะแต่งงานเองอย่างไรอย่างนั้น ตื่นเต้นจนเกินเหตุ ทำให้สะดุดล้มลงไป
“ระวังหน่อย เดี๋ยวจะล้มเอา” เยี่ยจิงยื่นมือไปประคองเขา ขณะเดียวกันส่ายหน้าอย่างจนใจอยู่บ้าง เด็กพวกนี้นี่นะ!
เฟิ่งเยี่ยหัวเราะอย่างเขินๆ ลุกขึ้นยืนก่อนจัดชุดคลุม หลังจากกล่าวขอบคุณเยี่ยจิงแล้ว เขาถึงค่อยเร่งฝีเท้าไปอยู่ข้างกายเฟิ่งจิ่ว “ข้างนอกมีคนมาเยอะเลย ไม่เพียงล้อมรอบจวนของพวกเราจนเต็มแน่น กลางท้องฟ้าไกลๆ ก็ยังมีคนเต็มไปหมด”
เฟิ่งจิ่วเหลือบมองเขาผ่านกระจก ยิ้มอย่างนึกสนุก “เจ้าสำรวมกิริยาหน่อย คนที่ไม่รู้จะคิดว่าเจ้าต่างหากที่กำลังจะแต่งงาน!”
“ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ!” เฟิ่
