า ฝ่ายลั่วเฟยและซ่งหมิงช่วยพาแขกทั้งหลายไปที่โรงเตี๊ยม ก่อนที่พวกเหลิ่งหวาและตู้ฝานจะรับช่วงดูแลต่อ
พวกเขายุ่งตลอดทั้งวัน แทบเรียกได้ว่าคนที่มามอบของขวัญนั้นมากันไม่ขาดสาย ของขวัญหลายกล่องวางอยู่ในโกดังของจวนจนเต็ม สุดท้ายวางเพิ่มไม่ได้แล้ว เฟิ่งซานหยวนจึงให้พวกเขานำของขวัญเหล่านั้นเก็บเข้าไปในแหวนมิติแทน
ช่วงเย็น พวกเขามาถึงเรือนของเฟิ่งจิ่ว มองทุกคนที่เริ่มทำงานกันอยู่ในเรือน เฟิ่งซานหยวนและเฟิ่งเซียวอดยิ้มไม่ได้
“เฟิ่งจิ่ว”
“เสี่ยวจิ่ว!”
สองคนเอ่ยเรียกพลางเดินเข้ามา ด้านหลังยังมีซู่ซีและซั่งกวนหวั่นหรงที่ตามมาด้วย
“ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่” นางลุกขึ้นและเดินไปถึงตรงหน้าพวกเขา ยิ้มถามว่า “พวกท่านมาทำอะไรที่นี่”
“รับรองแขกข้างหน้าได้พอประมาณแล้ว ส่วนคนที่เหลือ พวกหลัวอวี่พาไปที่โรงเตี๊ยมและร้านอาหารแล้ว มีพี่ชายเจ้ากับพวกเหลิ่งหวาคอยดูแล พวกข้าจึงเจียดเวลามาดูเจ้าได้” เฟิ่งซานหยวนกล่าว “เวลาแต่งงานของเจ้าคือช่วงเช้ายามเฉิน คืนนี้หากมีเวลาก็นอนพักสักหน่อย”
“คืนนี้ต้องแต่งหน้าด้วย คาดว่านางไม่น่ามีเวลาพักผ่อนสักเท่าไร”
ซั่งกวนหวั่นหรงยิ้มพลางเดินเข้ามา กำชับว่า “หากเหนื่อยก็หลับตา
