“ได้” ห้าวเอ๋อร์ตอบ จากนั้นวิ่งเหยาะๆ ไปถึงข้างกายเหลิ่งซวง
กู้เซียงอี๋วางผลท้อลง มองเหลิ่งซวงและห้าวเอ๋อร์นำผลท้อไปล้างจำนวนหนึ่ง จากนั้นค่อยเอ่ยว่า “ผลท้อในป่าท้อ เจ้าไม่ให้คนเด็ดกระมัง”
“จะมีคนมาเก็บไปดองเป็นสุราในเวลาที่กำหนด” เฟิ่งจิ่วยิ้มตอบ “ในเมื่อล้วนอยู่ที่นี่ ข้าจะให้คนนำสุราผลท้อมาให้พวกเจ้าชิมหน่อย”
เฟิ่งจิ่วเอ่ยพลางมองเหลิ่งหวา ฝ่ายหลังเข้าใจในทันทีจึงหันกายเดินไป ไม่นานนักก็อุ้มไหสุราใบหนึ่งมาวางลงข้างๆ ทุกคน
“ข้าเทให้” ตู้ฝานเอ่ย ช่วยเทสุราให้ทุกคนจอกหนึ่ง อีกทั้งเทให้ตนเองชิมจอกหนึ่งด้วย รสชาติผลท้อเข้มข้นมาก ฤทธิ์สุราไม่รุนแรงเท่าไรนัก ทว่ามีพิเศษยิ่งนัก ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าช่างมีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร ยิ่งดื่มยิ่งติดใจ
พวกเขาอยู่ที่นี่จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืด ก่อนจะกลับจวนตระกูลเฟิ่งไปพร้อมกับเฟิ่งจิ่ว หลายวันหลังจากนั้น ด้วยงานแต่งงานใกล้เข้ามาทุกที บรรยากาศรื่นเริงในจวนตระกูลเฟิ่งจึงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
ประมาณเกือบครึ่งเดือนผ่านไป ฮุยหลางก็มาถึงจวนตระกูลเฟิ่งพร้อมรอยยิ้มตั้งแต่เช้าตรู่
ตู้ฝานเห็นเขาแล้วก็ถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้ามาได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าช่วยงานแต่งงานอยู่ข้างกาย
