เจวี๋ยซางจะไม่มีทางพบตัว แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ก็พูดยากแล้ว
เมื่อเห็นดังนั้น หวันเหยียนสือซานพูดขึ้นว่า “ไม่ยาก ข้าจะหาเวลาไปที่จวนตระกูลเฟิ่ง ถามเฟิ่งจิ่วดูก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ”
“ช่างเถอะ อีกสองสามวันนางจะมาที่นี่ ถึงตอนนั้นข้าจะถามนางเอง!” หวันเหยียนเชียนหวาเอ่ย มองหวันเหยียนสือซานคราหนึ่ง “ท่านอาสือซาน ท่านไปที่จวนตระกูลเฟิ่งน้อยหน่อย จะได้ไม่ต้องพบเขาด้วย”
“ได้!” หวันเหยียนสือซานพยักหน้าและตอบรับ จากนั้นไม่ได้พูดเรื่องอื่นอีก
ตกดึก ณ จวนตระกูลเฟิ่ง
หลังจากงานเลี้ยงเลิกรา เฟิ่งจิ่วกลับไปที่เรือนหลัก เหลิ่งหวาจัดที่พักให้คนอื่นแล้ว กำลังเตรียมไปรายงานเรื่องที่พบกับหวันเหยียนสือซานในวันนี้ให้เฟิ่งจิ่วฟัง ทว่ากลับพบพี่สาวของตนเองก่อน
“ท่านพี่ ท่านยังไม่ไปพักผ่อนหรือ” เหลิ่งหวามองนาง เห็นในมือนางถือของบางอย่างจึงถามขึ้น “จะนำไปให้นายหญิงใช่หรือไม่”
“อืม คืนนี้นายหญิงดื่มสุราไปมาก ทว่ากินอาหารไปไม่มากเท่าไร ข้าเห็นในครัวตุ๋นรังนกเอาไว้พอดี จึงยกมาให้นายหญิงชามหนึ่ง” เหลิ่งหวากล่าว จากนั้นมองเขา “เจ้ามีอะไรหรือ”
“ข้ามีธุระอยากพบนายหญิง”
“เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเถอะ!” เหลิ่งซวงเอ่ย ก่อนจะเดิน
