ข้าไปในบ้าน พวกเจ้าไม่ได้กลับมาตั้งหลายปีแล้ว” เฟิ่งเซียวหัวเราะเสียงดังเช่นกัน เห็นบุตรีกลับมาจึงยื่นมือไปตบไหล่นาง จากนั้นมองทุกคนที่ตามหลังนางมา “เข้าไปด้วยกันเถอะ ในบ้านไม่ได้คึกคักแบบนี้มานานแล้ว”
คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในจวนอย่างครึกโครม คนในจวนไม่น้อยล้วนเป็นคนชรา แต่ละคนเห็นเฟิ่งจิ่วแล้วก็รีบคารวะ ในดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพและเลื่อมใส ส่วนสาวใช้และข้ารับใช้ที่อายุยังน้อยลอบมองคุณหนูใหญ่ของพวกเขาด้วยความสงสัย ได้เห็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเฟิ่งที่ร่ำลือกันระยะใกล้เช่นนี้เป็นครั้งแรกย่อมตื่นเต้นเป็นธรรมดา
เฟิ่งซานหยวนที่เดินอยู่ข้างหน้าจูงห้าวเอ๋อร์เดินเข้าไปข้างใน ระหว่างนั้นก็กำชับพ่อบ้านที่คอยท่าอยู่ข้างๆ “สั่งให้ตกรางวัลทุกคนในจวน ให้ทุกคนได้มีความสุขกันถ้วนหน้า”
“ฮ่าๆ ขอบคุณนายท่าน” พ่อบ้านที่อยู่ข้างกายหัวเราะขึ้นมา พร้อมกันนั้นก็กล่าวขอบคุณ จากนั้นจึงเอ่ยกับทุกคนเสียงดัง “นายท่านตกรางวัลให้ทุกคน ให้ทุกคนได้มีความสุขกันถ้วนหน้า”
คนในจวนฟังดังนั้น ทันใดนั้นพลันเกิดความปีติอย่างถ้วนทั่ว พวกข้ารับใช้พากันกล่าวขอบคุณด้วยความเป็นสุข ใครเล่าจะไม่รู้ว่าประตูจวนตระกูลเฟิ่งนั้นก้าวเข้ามายากที่
