รุษชุดหรูรีบประคองเขา
ชายวัยกลางคนเห็นดังนั้นแล้วถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ท่านพ่อ เป็นอย่างไรบ้าง”
“คนตระกูลเฉินของพวกเราคงไม่มีใครทำเรื่องไร้มารยาทกับพวกเขากระมัง” ชายชราตระกูลเฉินจับข้อมือบุตรชายไว้ น้ำเสียงถี่กระชั้นเล็กน้อย
คนในตระกูลที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วต่างก็ลอบส่งสัญญาณให้คนที่เตรียมลงมือหยุดรอก่อน จากนั้นจึงมองชายชราตระกูลเฉินเงียบๆ พวกเขาแน่ใจได้ว่าผู้อาวุโสตระกูลเฉินผู้นี้รู้ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร
ตอนนี้ชายวัยกลางคนรู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องราวแล้ว เขาคิดแล้วกล่าวขึ้นว่า “น่าจะไม่มี คนของพวกเราหากไม่มีคำสั่ง ย่อมไม่มีใครกล้ายุ่งเกี่ยว” อีกอย่าง เห็นคนพวกนั้นสั่นสะเทือนพื้นที่นั้นอย่างง่ายดายก็รู้ได้ถึงพลังที่กล้าแกร่งของพวกเขาแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงไม่กล้าลงมือโดยสะเพร่า ป้องกันไม่ให้หายนะมาถึงตัว
“ไม่มีก็ดี ไม่มีก็ดี” ชายชราค่อยพยักหน้า ถอนหายใจโล่งอกอย่างชัดเจน
ตอนนี้เองผู้คุ้มกันคนหนึ่งพอเห็นว่าเรื่องราวร้ายแรง ก็ลังเลครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “นายท่าน ผู้นำตระกูล เมื่อคืนคุณชายขวางทางเกี้ยวพาสตรีชุดแดงนางนั้น…”
กล่าวยังไม่ทันจบก็เห็นดวงตาสองข้างของนายท่านเฉินเบิกโพลง จู่ๆ ก็โมโหจนหายใจไม่ออก
