ชะงักมือ ทว่าไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน สีหน้าพลันกลับคืนเป็นปกติอย่างช้าๆ ไม่ได้พูดอะไรตรงไปตรงมาเกินไป พูดเพียงว่า “อาจมีโอกาส”
เฟิ่งจิ่วฟังแล้วเลิกคิ้ว รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปาก นางใช้มือหนึ่งเท้าคาง ในดวงตาเจือรอยยิ้มหยอกเย้า “แต่หากอยากให้พี่สาวข้าตกลง คิดว่าคงยากอยู่บ้าง ยิ่งไปกว่านั้น…”
เห็นนางพูดกึ่งหนึ่งแล้วก็หยุดไป อีกทั้งรอยยิ้มของนางก็ดูแปลกพิกลอยู่หลายส่วน จวินเจวี๋ยซางอดไม่ได้ที่จะถาม “ยิ่งไปกว่านั้นอะไร?”
”ฮ่าๆ พูดไม่ได้ๆ”
เฟิ่งจิ่วส่ายหน้าเหมือนกับเทพชรา ลอบคิดในใจว่า ‘หากพูดแล้วไหนเลยจะมีเรื่องสนุกให้ดูได้อีก’ ตอนนี้นางกำลังคิดว่าเมื่อจวินเจวี๋ยซางเห็นพี่สาวนางตั้งครรภ์ เขาจะมีสีหน้าเหมือนกับเห็นผีหรือไม่ แค่คิดถึงภาพนั้นนางก็อยากหัวเราะแล้ว
อีกด้านหนึ่ง เหลิ่งซวงและฉินซินสองคนกำลังซื้อข้าวของอยู่ข้างนอก นอกจากขนมและอาหารแห้งบางอย่างแล้ว ยังซื้อของจำพวกผลไม้ท้องถิ่น ไปจนถึงของว่างจำนวนหนึ่งด้วย
“ยังมีอะไรที่อยากซื้ออีกหรือไม่” เหลิ่งซวงมองฉินซินแล้วถาม
ฉินซินส่ายหน้า “ซื้อของกินมาไม่น้อยแล้ว ส่วนของใช้พวกเราล้วนเตรียมพร้อม ซื้อของว่างให้นายน้อยบ้างแล้วเช่นกัน ไม่มีอย่างอื่นที่อยาก
